دعوت ما از راهدانان و همراهان این است که بيايند و در اين فلسفه ی بزرگ تفكر كنند

ما آتش خاکستر شده ی ایمانیم

راز بزرگيست راز دانايان

انسان درگو، گم آثار دروغ و جاويد اين جهان كه دگر نبايد شد.

 فرمانبرروايان را از بس غفلت زدن زانوى كرنش كه اين سر به هوا سجاده مان عرش خدا كنون بينش زمين است

ا ين زن زاينده چون مارا كه سر بر مهرش مينهيم آسان و با دست جانان ميدهيم اسرار جانان را آن احمق آن زیرك كه جهان را به دونان داد و تنديس جهالت را به محراب عدالت چون خون پاشيد

بركشيد در گوششان اين قهقهه تا بركشند اين بارشان اى خاك بر سر هايشان بجوشيد خروشيد بكوشيد در دل كوهى كه بود خلق ستبر هى هى بپاشيد اين خراب آبادكان ستمگر را.

  با سلام خدمت همه ی همراهان دانای طریقت دانایی

سوال اینجاست که کانگ فو توآ کاران امروز ایران تا چه حد به دلایل تمرین کونگ فو آگاهند ؟ و تا چه حد به فلسفه ی آن آشنا ؟

بر همه ی مربیان و راهدانان واجب است که در این مهم بکوشند و اگر خود در مبنای طریقت دانایی با نارساییهایی مواجه اند از راهدانان دیگر سوال کنند و یا از افراد آگاه و وفادار به فلسفه ی دانایان.

به دین پایه و در جهت آگاه نمودن هرچه بیشتر همراهان راهنمایی هایی زین پس در این وبلاگ قرار داده خواهد شد تا به امید حق همگان پی به حق فلسفه ی راستین توآ برند....

تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من

پیاده     میروم     و     همرهان    سوارانند

همراهان هشیار باشید که شما در مقابل این نام و انسانها بسیار مسئولید. شما که نام همراه را برای خود برگزیده ای باید بدانی که انسانها چشم به عمل شما دوخته اند. مبادا که ما را غرور و خود ستایی در باتلاق تاریکی ها فرو برد !!! این بدانید که در این طریقت آنان که خادم ترینند خدا آدم و بالا ترینند در عالم روح. و آنان که اشغال وجود خود و دیگران کردند و خود را از دیگر انسانها جدا میدانند آن میشوند که در تعبیری از اشغال شایسته ی سخن نیست. ارزش هر انسان به عمل و اندیشه ی اوست چه بسیار دیدیم به اصطلاح راهدانانی که هنوز راه نیافته بودند و خیال دویدن داشتند و دست آخر خود و همراهانشان را به زمین کوفتند !! آنان در این طریقت چه کردند جز بی حرمت نمودن انسانها و تهمت و کوبش آنها و سوء استفاده از توان انسانها همانا که آنان حمال شالهای رنگینند و حاصلشان در این طریقت جز تخریب راه در مقابل چشمان ناآگاهان طریقت نبوده و نیست.

آنان که خود را در این راه پیشکسوت و راهدان خطاب می کنند بیایند در مقابل جوانان راستین شهر توآ و پاسخگوی سوالهای آنان باشند و بگویند که در مقابل مسئولیتی که دانایی در مقابلشان گذاشت چه کردند ؟ بیایند و بگویند که چگونه پیمانهایشان را با پدر و پیر طریقت شکستند ؟؟!!! بگویند برای نسل جوانی که سالها در معابد در اختیارشان بودند چه کمالاتی را ارائه نمودند ؟ آیا به آنان دانایی آموختند یا تنها مشت و لگدهائی که خود نیز نمیدانستند برای چه میزنند ؟! مسئولند وجدانهای آگاه طریقت که از اینچنین راهدان نماها در هر مکانی بخواهند حجت راهدانی شان چه بوده است و برای اندیشه ی دانایان چه میکنند ؟ چگونه راهدانان و راهبانانی هستند که در راه دیده نمیشوند ؟ و تنها تکرار مکررات مسئولیت آنهاست ؟ و این در شرایطی است که همراهان بسیار در این راه تشنه ی حقایق و سرگردانند. بگویند آیا این عناوین در فلسفه ی توآ وسیله ای برای سرگرمیشان بوده و یا مسئولیتی انسانی در قبال دیگر انسانها که به خاطر آن شب و روز نباید استراحت به خود راه داد ؟ آیا جوانان ما امروز به جای جوشش اندیشه هایشان سرگرم شالها و نشخوار بی درک گفته های پیشینند ؟ آیا هدف طریقت ما این بوده است ؟ سکون و آرامش و یا تحرک و بی آرامی و نبرد ؟ بر ما چه حکم شده ؟ و چه میکنیم ؟ خود قضاوت کنند آگاهان طریقت دانایان بر خویشتن.!!! آری بزرگترین لحظه ی حیات انسان وقتی است که خود مورد قضاوت است. آیا ما که اینک کت اب کتاب یگانگی را در دست داریم معنا و آرمان یگانگی انسانها را دریافته ایم ؟ بیایید امروز بیاندیشیم که فردا بسیار دیر است... .

درود بر پاسداران انسانیت

کامرون

 چه سكولار باشيم و چه كافر، چه بي اعتقاد و چه ضد مذهب، اين واقعيت را نمي توانيم انكار كنيم كه ميليون ها ميليون انسان در اين كره خاكي بوجود خدا باور دارند و هر يك راهي خاص خويش را بسوي او مي جويند. در اين ميانه، بسياراني كوشيده اند تا در مورد چرائي«خدا باوري» انسان، از ديدگاه هاي اختصاصي خود، توضيحاتي در خور عقل بيابند. روشن است كه چنين كوششي اغلب از ناحيه كساني صورت گرفته و مي گيرد كه خود از اين باور بر گذشته و از بيرون به آن، بصورت پديده اي عيني، نگريسته اند و مي نگرند.

از آن كس گرفته كه مي گويد تا بيماري و فقر و دربدري و مرگ هست، و تا بي «چاره» گي هست، انسان چاره ي كار خويش را در تصوري كه از آفريننده و پرورنده ي خود دارد مي جويد و به آن پناه مي برد، تا آن كس كه ـ در همين اواخر ـ نياز به خدا را در يكي از «ژن» هاي آدمي مي يابد كه آن «نياز از سر بيچاره گي» را بصورت شناسه هاي دي.ان.اي ـ بر زمينه ي برنامه هستي شناختي ما ـ در خود مضمر كرده است، همگي، به انسان خداباور همچون موجودي در خور مطالعه مي نگرند كه رويائي و سودا زده است و نيازهايش را به خيالات، و خيالاتش را به مجموعه اي به نام «يزدان شناخت»، ترجمه نموده و، بر حسب شناسائي فردي و شخصي خود، با آفريننده خويش سر و كار پيدا مي كند.

در مقابل اين نگاه بي باور اما آدم منتشر خداباور هرگز به عوالم خود بعنوان يك امر بيروني درخور مطالعه نگاه نمي كند، بين خود و این عوالم جدائي قائل نمي شود و براي اثبات وجود آنچه در سر دارد دليل و برهاني نمي طلبد. مثل آنجا كه شاعر معاصري همچون احمد شاملو با مردم سخن مي گويد و هشدارشان مي دهد كه «از شب هنوز مانده دو دانگي» و خود، در بند ديگري از شعر «با چشم ها...»، از قول مردم مي نويسد كه: «اين گول را ببين كه روشني آفتاب را / از ما دليل مي طلبد.» يا، در سخن حافظ، «آن شد كه بار منت ملاح بُردمي / گوهر چو دست داد، به دريا چه حاجت است؟»

 براستي هم، براي ميلياردها انسان خداباور، اثبات وجود خداوند نيازي به استدلال ندارد. آنان در اعماق جان خويش حضور اين «در برابر چشم غايب از نظر» را درك مي كنند، به او عشق مي ورزند، از او مي ترسند، شرمنده ي اويند و، بقول سعدي، «به عذر گناه / روي به درگاه خداي آورند.» آنان مي توانند از ماجراهاي عجيبي كه برايشان پيش آمده، از نجات هاي معجزه آميز، از دعا هاي اشگ زده ي مستجاب شده و از الهام هائي كه ناگهانه به سراغشان آمده برايتان قصه ها بگويند. و شما اگر بكوشيد كه براي هر يك از اين تجربه هاي فردي دليلي خردپذير ارائه دهيد آنها نگاهي عاقل اندر سفيه به شما افكنده و در دل خود تكرار مي كنند كه «اين گول را ببين...»

و اگرچه من نمي دانم كه در فرداهاي دور چه خواهد شد اما، در چشم انداز تخيل من، زماني قابل تجسم نيست كه اكثريت آدميانش به وجود خداوند اعتقاد نداشته باشند. انگاري كه خدا با آدمي آمده و با او باقي خواهد ماند. چرا كه درد را مرهم، بيچارگي را چاره، و از خانه راندگي را مأوا است؛ معشوق و محبوب و معبود است؛ بخشاينده و مهربان، دليل راه گمشدگان، و پناه بي پناهان است؛ مي شود با او دوستي كرد، معامله كرد، بگردش رفت، خنديد و گريست. و چه كس مي تواند به ما بگويد كه خدائي با چنين كاركرد وسيع روانشناختي، اجتماعي و هستي شناختي را «بايد» از دل ها و مغزهاي آدميان بيرون كشيد؟ اين كار، حتي اگر بخواهيم، ممكن نيست.

اما مشكل آدمي از آنجا آغاز مي شود كه سازمان هائي، و آدمياني، بين او و خدائي به اين نزديكي فاصله هاي بعيد و جدائي هائي دردناك مي افكنند و به آنها مي گويند: شما را چه به گفتگو با خدا؟ شما را چه به راز و نياز با او؟ شما از كجا مي دانيد كه او چه مي خواهد و از شما چه انتظاري دارد؟ چه مي دانيد از چه كارهاي شما خوشش مي آيد و چه كارهائي خشمش را بر مي انگيزد؟ شما چگونه مي توانيد از امتحان خدا سرفراز بيرون آئيد اگر با جدول هاي خوب و بد او آشنا نباشيد و قوانين رفتاري و گفتاري و انديشگي مورد قبول او را ندانيد؟

و چه سخت است قرار گرفتن در برابر اين پرسش هاي دلشكن براي آدمي كه در جان خويش خدا باور است. اين پرسش ها در دل آدميان خداباور اضطراب ها و تلواسه ها و نگراني هائي را مي آفرينند كه همگي بنيادي هستي شناسانه دارند و پژواك هولناك خويش را تا اعماق روح و روان آدمي مي گسترانند؛ آنگونه كه از زبان حافظ شيراز بگويد كه: «چو بيد بر سر ايمان خويش مي لرزم.»

و در اين بن بست هولناك و اين بيچارگي مضاعف، چاره آدم خدا باور چيست جز دست توسل زدن بدامان همان كساني كه اينگونه پرسش ها مطرح مي كنند، آن هم به طرز و لحني كه، هم به تلويح و هم به تصريح، چنين معنا مي دهد كه پاسخ اين پرسش ها را فقط ما مي دانيم  و كليد «علم» يزدانشناسي تنها در دستان ماست.

و اين «ما»، وقتي كه ضرورت حضور بظاهر گريزناپذير خود را جا انداخت، به همان واسطه اي مبدل مي شود كه بين انسان و خدا قرار مي گيرد. پيامبران فرمان هاي خداوند را «نازل» مي كنند و، در پي آنها، سازمان مذهبي و «دين كاران» معبدنشين سر بر مي كشند تا آدميان را بسوي او «ارشاد» كنند.

يكي شان حديث مي گويد، ديگري تفقه مي كند؛ يكي تفسير مي نويسد، آن ديگري توضيح المسائل منتشر مي كند؛ يكي مي گويد چون در برابر حق به نماز مي ايستي بايد دست ها را بروي سينه بر هم بگذاري؛ و آن ديگري اين كار را عيب مي داند و مي گويد چون در نماز مي ايستي دست هايت بايد در كنارت آويزان باشند. يكي مي گويد طواف دور كعبه را بايد شتابان انجام داد و آن ديگر فتوا مي دهد كه در طواف بايد با طمانینه گام برداشت. يكي شراب را خون پيامبر قوم خويش مي داند و در كليساها بدست خود به مؤمنان شراب مي نوشاند و آن ديگري كسي را كه لب به شراب زده باشد بر چهار راه شهر به ستون شلاق مي بندد. يكي از خدايش مجسمه مي سازد و آن پيكره را غرق طلا مي كند و ديگري همو را، بجرم بت پرستي، مهدورالدم مي خواند.

و اينگونه است كه انسان، در جستجوي خويش براي يافتن درمان دردهايش، يكباره خود را در تارعنكبوت مجموعه اي دست و پا گير به نام «مذهب» مي يابد كه ـ به نمايندگي خدا ـ تا خلوت حريم خانه با او راه مي آيد و حتي براي اينكه او كدام پايش را بايد اول در مستراح بگذارد فرماني دارد و تعداد كلوخه هاي سنگي را كه در بيابان مي شود خود را با آنها پاك پاك كرد مي داند و توضيح مي دهد. او براي هر قبر زيارت نامه اي، براي هر شب و هر صبح دعائي، و براي هر حاجت استخاره اي دارد.

و هرچه مذهب مسلط تر مي شود دره دهان گشوده بين انسان و خدا گسترده تر مي شود. در اين فاصله ديگر نمي شود با خداي مذهب به راز و نياز نشست و درد دل كرد؛ اين خدا اصلا از زبان فارسي خوشش نمي آيد و ترجيح مي دهد كه، بقول حافظ، «دهان پر از عربي» باشد. او حجت ها و آيت هائي دارد كه تو بايد «دو شاخه ات را به آن پريزها وصل كني» و از طريق آنها به «كارخانه برق حضرت باريتعالي» وصل شوي. اصلاً تو بايد، همچون يك سگ، بگذاري كه مجتهدي بر گردنت قلاده ببندد و تو «مقلد» او باشي و او «مرجع تقليد» تو.  و تو حتي نمي تواني از مجتهد مرده تقليد كني و دستورات مندرج در توضيح المسائل او را بكار ببندي، چرا كه تو سگ مجتهد زنده اي و بس. در واقع، از ديد اين «واسطه ها» ـ كه مي توانند ترا حتي به «وصال» خدا هم برسانند ـ اطاعت از فرامين و فتواهاشان تنها شرط رستگاري تو ست.

اما، در اين احوال، اين را هم حس میکنی که این خدا دیگر خدای قدیمی تو نیست. میبینی که حجت الاسلام ها و آيت الله ها او را از تو ربوده و در زيرزمين مسجد خويش پنهان كرده اند. با دريغ و درد در مي يابي كه خدايت را در سرزمين عجايب دينكاران گم كرده اي.

بنظر من اما اين اكتشاف همان لحظه ي تاريخي است كه تاريخ فرهنگ ما را آغاز كرده و شعله آتشي هر دم فروزنده تر را برافروخته كه در سراسر اعصار خون و كشتار و تزوير روشن مانده است. يعني، اگر نيك بنگري خواهي ديد كه تاريخ فرهنگ ما پر از شاعران و نويسندگان و هنرمنداني است كه، براي بازيافتن خداي گم شده بدست دينكاران مذاهب (ملايان، زاهدان، محتسبان، آيات عظام و غيره)، قيام كرده و، شجاعانه و انسان دوستانه، پرده از تزوير و رياي آنان بركشيده، «آداب و ترتيب» مجعول شان را نپذيرفته و كوشيده اند ـ در فرگشت اين افشاگري بزرگ فرهنگي ـ خداي گمشده ي انسان را به او برگردانند.

ياد آن داستان «موسي و شبان» مولانا به خير كه به كتاب هاي كودكي ما راه يافته بود و اكنون حتماً آن را با انبر گرفته و از كتاب هاي درسي اخراج كرده اند. يادتان هست كه «چوپاني ساده دل» چگونه با خداي خويش راز و نياز مي كرد كه «تو كجائي تا شوم من چاكرت، دستك بوسم، كنم شانه سرت، (و چون) وقت خواب آيد بروبم جايك ات»؟ و آنگاه موسي ـ آن پيامبر اولوالعزم خداوند ـ از راه مي رسيد و بر آن باورمند الكي خوش نهيب مي زد كه: «هاي... خيره سر شدي / خود مسلمان ناشده كافر شدي!» و برايش شرح ميداد كه حرف زدن با خدا آداب و ترتيبي دارد و نمي شود همينطور، ايلخي وار،با او به راز و نياز نشست. و آنگاه مولانا، در پيچشي دلكش، خود خدا را به صحنه وارد مي كند تا رسول خويش را شماتت كند كه، آخر مرد حسابي، تو به چه مجوزي «بنده ما را ز ما كردي جدا؟» و اين تذكر كه، اگر من ترا بعنوان رسولم انتخاب كرده ام، وظيفه و كاركرد تو را هم معين ساخته ام و «تو براي وصل كردن آمدي / ني براي وصل كردن...» و الي آخر؛ و موسي شرمنده به نزد چوپان بر مي گردد تا خبر دهد كه آداب بين دوستان ساقط شده اند و تو «هيچ آدابي و ترتيبي مجوي / هرچه مي خواهد دل تنگ ات بگوي.»

تاريخ فرهنگ ما تاريخ مبارزه با «دستگاه» مذهبي و مجموعه اي است كه به ناروا بر خود نام «روحانيت» نهاده و ادعاي ارتباط با عالم روح و غيب را دارد. هنرمندان و متفكران ما ـ هر كس به سهم خود و در حيطه كار خويش ـ كوشيده اند تا اين سازمان مزاحم و آن آدميان پنهان شده در پس آداب و ترتيب هاي دست و پاگير را رسوا كنند. بقول حافظ «رياي زاهد سالوس جان من فرسود / قدح بيار و بنه مرهمي بر اين دل ريش».

آري، تاريخ فرهنگ ما تاريخ مبارزه با «آداب و ترتيب» هاي ساخته شده بدست حجت الاسلام ها و «توضيح المسائل» آيت الله هاست. و، به همين دليل، مي شود گفت كه تاريخ فرهنگ ما تاريخ كوشش انديشمندان ما براي باز گرداندن خداي فردي اشخاص به دل هاي زنگار گرفته ي آنان است.

حال، به گمان من، و از اين منظر كه بنگريم، متفكران و هنرمندان بزرگ ما، همواره مردماني «سكولار» بوده اند. چرا كه سكولاريسم هم، در گوهر خود، جز اين نمي كند؛ چرا كه سكولاريسم نيز مي خواهد واسطه ها را از بين خدا و انسان بردارد و خدا را به خلوت خانه هاي مردم برگرداند؛ چرا كه در گوهر سكولاريسم نه خدا انكار كردني است و نه انسان از خداباوري نهي مي شود؛ و چرا كه سكولاريسم هم، در كاركرد خود، مي كوشد تا با كوتاه كردن دست سازمان مذهبي و دينكاران كاسب از زندگي اجتماعي، انسان را به خداي دوست داشتني و خداي دوست داشتني را به انساني كه مي خواهد با او به عشق ورزي بنشيند برگرداند.

يعني، بر هر خرد پيشه اي آشكار است كه به ثمر نشستن اين كوشش با تسلط كليسا و مسجد و كنيسه بر زندگي اجتماعي مردم ممكن نيست. چرا كه تعدد مذاهب خود به معني وجود راه هاي بي شمار بسوي خداي فردي مردم است و، در نتيجه، نمي توان اجازه داد كه تنها يك مذهب معين، با در دست گرفتن قدرت سياسي، آداب و ترتيب خويش را بر همه ي خلايق جاري سازد.

و اگر چنين شود، كه متأسفانه در كشور ما شده است، آنچه پيش مي آيد همان وضعيتيي است كه حافظ آن را چنين برشمرده: «داني كه چنگ و عود چه تقرير مي كنند؟: / پنهان خوريد باده! كه تكفير مي كنند، /  ناموس عشق و رونق عشاق مي برند / عيب جوان و سرزنش پير مي كنند./ گويند رمز عشق مگوئيد و مشنويد / مشكل حكايتي ست كه تقرير مي كنند. / مي خور كه شيخ و حافظ و مفتي و محتسب / چون نيك بنگري همه تزوير مي كنند.»

و احمد شاملو همان وضعيت را، با بلاغتي بگونه ي ديگر، چنين تشريح مي كند كه: «دهانت را مي بويند، دلت را مي بويند، عشق را ـ كنار تيرك راهبند ـ تازيانه مي زنند، قصابان ـ با كنده و ساطور ـ بر گذرگاه ها مستقر مي شوند، تبسم را از لب ها و ترانه را از دهان ها جراحي مي كنند.»

طرفه آنكه در اين «حكومت مقدس الهي»، آنكه بيش از همه در خطر مي افتد و آماج بلا مي شود، پيش از انسان خداباور، خود «خداي بخشنده مهربان» است. در اين وضعيت انسان ـ يعني، همچنان، همان چوپان ساده دل مولانا ـ  چاره اي ندارد جز آنكه، از يكسو، حافظ وار، پياله را در آستين مرقع پنهان كند و، از سوي ديگر، به نصيحت شاملو گوش فرا دهد كه هراسيده مي گويد: «هنگام كه ابليس پيروزمست، سور عزاي ما را بر سفره مي نشيند، خدا را در پستوي خانه نهان بايد كرد...»

چرا كه آن «ابليس»، بنام خدا، براي كشتن خود خدا آمده است.

 م

 الله

میم

در اسفار سخون سفر پیدایش کتاب آدم هر آدم نگاهبان

آفرینش به سپندار آتش وجود و هر آدم زاویه ی خود با خدا دارد

ال راهبر

ال هادی

ال حفیظ

 راهبر جان هر آدم را آزاد در رابطه ی خود با خدا میداند...

درود بر رهروان راستین طریقت دانایان. تصمیم دارم برای حفظ و استفاده ی همگان از نظرات ارزشمند خوانندگان قدیمی این وبلاگ در این قسمت به قرار دادن نظرات پیشین بازدیدکنندگان این وبلاگ بپردازم. امید دارم تا مقبول همگان واقع شود.

بزرگترین لحظه ی حیات انسان وقتی است که خود مورد قضاوت است

قضاوت کن بر خود ای انسان

با عرض تبریک سال نو 

و با سلام

این هم عیدی ما به همراهان با ایمان

لطفا این آدرس را در وبلاگهای خود لینک بفرمایید

سازمان جهانی یگانگی انسان

پاسخ بر تحرکات شیطانی 

سکوت سرشار از ناگفته هاست

سخنان بر زبان نیاورده

حرف های ناگفته

حقیقت روشن است

ترجیح میدهم هیچ نگویم

به درود 

کم اندیشان توجه داشته باشند که :

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست

باور کنید که پاسخ آیینه سنگ نیست

سوگند میخورم به مرام پرندگان

در عرف ما سزای پریدن تفنگ نیست

بی شک هر کردار و گفتار ناشایست شما نسبت به بزرگ مردان این دیار سند تاریخی دیگری بر شیطانی بودن خوی شما و اثبات نادانی تان است

آن را که اسرار حق آموختند

همچو شعله جان او افروختند

همچو هیزم جسم او را سوختند

چون دهانش وا شد آن را کوفتند

حق ندارد خامشی چون ناحق است

هرکه گفت حق خامش است آن ناحق است...!

سروده ی همراه کوچک شما کامرون

با توجه به عربی بودن فونتها و طولانی بودن آنها در وبلاگ این فایل ها را از این قسمت برداشته و به جای آن فایل اصلاح شده ی متن فیلم یم می که تاریخ زندگانی یارومه پروفسور ابراهیم میرزائی می باشد و به صورت کتابی آماده برای پرینت اینک تقدیم به شما عزیزان میکنم. امید که مقبول شما باشد.

یم می

پاورقی ص (2)

1-   انسان اگاه کسی است که به ارزش زنده ماندن و تحرک واقف است و یا به قول عارف بزرگ « ژاکوب بوهم » : اصل حرکت را نه به طور افزاروار « مکانیکی » بلکه همچون یک انگیزش ، یک حیات خلاق و یک کارمایه ی  ذاتی باید تلقی کرد ، « عاطفه انسانی برای او قدرت ذاتی انسان است » یعنی قدرتی است که پرتوانان در راهش تلاش میکنند.

2-     در پایگاه واکنش های بشردوستانه ما همه کس مورد یاری و یاوری قرار خواهد گرفت.

3-   به یاد ژان کریستف « ای شما که باید بمیرید ، بمیرید ! ای شما که باید رنج بکشید ، رنج بکشید ! کسی برای خوشبخت بودن زندگی نمی کند ، برای آن زندگی میکند که قانون مرا به انجام برساند. رنج بکش ، بمیر ، ولی آن باش که خود باید باشی « انسان ». لاکن انسان توانای مورد نظر ما در حالی که انسان است ، برای خوشبختی انسانها و خودش زندگی میکند.

4-   غلبه بر بیگانگی از خود و از این رو دست یافتن انسان بر طبیعت انسانی : دست یافتن به وسیله انسان و برای انسان ..... پس بازگشت است به خویشتن به عنوان یک موجود اجتماعی ، یعنی واقعا" انسانی.   .  . انسان روزگار ما برای عوارض بازدارنده تکامل و ارتقاء شخصیتش ( از قبیل فقر و بی سوادی و گرسنگی و محرومیت از آزادی و همسان نبودن امکانات فرهنگی و اقتصادی ) دیگر به مفاهیم یک سلسله ارزش های متافیزیکی و ماوراءالطبیعه اعتقاد ندارد. او دیگر به توجیهات اخلاقی و مذهبی و علمی و فنی وضع خود ، به صورتی که طرفداران علم و سیانتیست ها و یا اباء کلیسا و ......... و پراک ماتیست ها تعبیر و تفسیر می کنند ، توجهی ندارد. انسان روزگار ما نیازمند یک منظومه کامل فرهنگی برای بیان روابط و بستگی های خود به زندگی است و این منظومه را متکی به یک مسئولیت و تعهد همه جانبه انسانی میداند. انسان در این منظومه فوق همه مسئولیتهای خاص خود قرار دارد میزان شدت فشاری را که انسان این روزگار تحمل میکند نشان دهنده تحول در کیفیت و کمیت دائمی کار انسانهاست که او را از سر نو خلق میکند.

5-     دوگانگی شخصیت و روان ، کردار و گفتار ، موجود و بایستنی.

ص (3)

تضادها (1) و خواب الودگی ها (2) ............ بوده و برای هر نوع دگرگونی انسانی (3) ، همیشه بیدار (4) باشد و پاس خواب آلودگان (5) را ندهد.

با ایمان کامل به ارزش و تاثیر عامل زمان نه مایلم زمانم را بی جهت از دست بدهم و نه قصد این دارم که زمان تو را بدزدم.

پاورقی ص (3)

1-   دیپلماسی جهان کنونی ، تضاد بین کشورهای سرمایه داری و کشورهای فقیر و هرگونه جنبش ملی ، تضاد بین وحدت گرایی و کثرت طلبی – تضاد بین منافع ملی و همبستگیهای بین المللی – تضاد در زیرساخت  و روساخت جامعه ( واقعیتی موجود ) – دگماتیسم و انجماد فکری و آیه پرستی ( بین هست و نیستی که ما را در بر گرفته ) – تضاد انسان امروز ( حل راستین تضاد بین ذات و وجود ، بین جهان عینی برونی و جهان نفسانی درونی ، بین آزادی و ضرورت ، بین فرد و گونه است ) – و اینست یکی از اساسی ترین تضادهای بین المللی تاریخ امروز ، و یکی از اساسی ترین بنیادهای حوادثی که در گوشه و کنار جهان در حال تکمیل است و این عامل بائث گردیده است فرهنگ های سازنده و متمول را به صورت فرهنگهای ازمنه ی تفتیش عقاید قرون وسطائی درآورد. و حق تاریخی انسان بودن – یعنی حق فکر کردن – حق حرف زدن – حق جمع شدن – حق شناختن – حق شناساندن را از وی بدزدند و هر یک از این ملت ها را در آتمسفر خاص و جداگانه که دلخواه و تثبیت کننده منافع ایشان باقی گذاردن.

2-     خونی که به رگ و پی ها به خفقان میزند.

3-   پس ما از شکل نوین جامعه غیر بیگانه ، استقلال انسان را چشم داریم ، و امیدواریم از این رهگذر انسان روی پای خودش بایستد و وجه تولید و مصرف بیگانه او را فلج نکنند و وی بتواند به راستی خالق و خداوندگار زندگی خویش باشد و از آن رو به جای اینکه تنها وسائل زندگی را تولید کند « زندگی کردن » را پیشه ی خود سازد.

4-   جامعه بهین آینده جامعه ایست که ذات انسان را تحقق می بخشد و در پرتو آن انسان با خویشتن آشتی میکند. به زبان یکی از فلاسفه : « بگذار انسان ، انسان باشد و رابطه اش با جهان رابطه ای انسانی به شمار آید ». (( این هنگام عشق را با عشق مبادله میکند ، و در برابر اعتماد ، اعتماد میستاند )).

5-   انسان غالبا" از نیازهای دروغینش آگاه اما از نیازهای راستین بی خبر است. وظیفه ای بر ماست که انسان را بیدار کنیم تا او نیازهای راستین را از دروغین باز شناسد.  

ص (4)

پیشتر هم گفتم هدف من دست دادن با راهی است که با محیط کنونی و افرادش و جهان آینده (1) بتواند هم آمیز و منطبق باشد. چه طبیعی است جنبه های غیر عملی ، منفی و یا سکر آور هر اندیشه و برنهادی بی هیچ تردید مردود و غیر قابل پذیرش است. سمتی با جهان امروز می تواند هماهنگ و همصدا گردد که از هیچ مسئله ای غافل نباشد. امروز هیچ رویداد و تصمیم و تدارکی جدا از مسائل اجتماعی (2) ، اقتصادی (3) ، سیاسی (4) نخواهد بود.

پاورقی ص (4)

1-   سرشار از نیازهای انسانی و این خود در سایه وجه تولید نو و فرآورده های نو ، در پرتو تجلی تازه ای از نیروهای انسانی و غنی ساختن انسان از راهی نو فراهم می آید.

2-   مردم گرائی حل قطعی خصومت بین انسان و طبیعت و بین انسان و انسان است. جامعه گرایی چیزی جز آفریدن شرائط لازم برای رشد انسان آزاد ، خردمند ، فعال و مستقل نیست. جامعه گرایی آزادی معنوی انسان و رهائی او از زنجیرهای جبر اقتصادی است.

3-   در جهان سوم باید شرایط اقتصادی و اجتماعی جهت پیشرفت یک ارزیابی دقیق و همه جانبه از وضع موجود به عمل آورده شود. باید یاد آور شد کشورهای در حال رشد با توجه به ناکامی هائی نظیر کنفرانس اقتصادی « دهلی و کودتای پی در پی که از طرف وحدت قانون ملی و قاره ای جهان پیشرفته » نصیب آنها می شود ، باید برای مقابله با این فشارهای دائمی لااقل در سطح منطقه ای دست به ایجاد یک نوع وحدت سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی بزنند تا بتوانند از این راه به یک نهضت جهانی برای خود سازی و اجازه رشد دهند.

4-   هفتاد و هشت سال پیش از میلاد ، هفت گلادیاتور که محکوم به جنگیدن با یکدیگر یا مردن بودند ، به پیشوائی اسپارتاکوس شوریدند و پنج ارتش را درهم شکستند. کراسوس ، با هشت لژیون به مقابله آنها اعزام شد. لوکولوس از تراس و پمپه از اسپانیول احضار گردید. از آخرین نبرد ، اسپارتاکوس قطعه قطعه گشت. کراسوس در امتداد راه کاپووا به رم شش هزار اسیر را به دار آویخت ( رجوع شود به کتاب « کراسوس » اثر پلوتارک ).

ص (5)

بر این اساس سمتی که منتزع از این مسائل مشی زندگی افراد قرار گیرد سمتی مالیخولیائی و نوعی واژگونگی و جبن است. سمتی است که موجودیت انسان آزاد (1) را شدیدا" به خاطره می اندازد. سمتی است که بهره کشی (2) از انسان ها و تحمیق آنان را به صورتی دیرپا در خواهد آورد. چنین سمتی یار کسانی است که هدفشان وطن فروشی و تاخت و تاز به تمام شئون انسانی (3) و تاراج ثروت ملتها است. هشدار این نکته لازم است که عاملین دست اندرکار با الغاء نظراتی که مبتنی بر تفکرات صوفیانه ( ذن بودیسم ) و مروج بی خیالی و اینکه (4) در خود فرو رو و به دنبال حقیقت باش چون دنیا فانی است ، همیشه کوشیده اند من و تو را به خواب برند تا با آرامش و یقین بیشتری بتوانند به برنامه های غیر انسانی خود جامه عمل بپوشانند بدین خاطر من و تو موظف و ناگزیریم آگاه باشیم و آگاه کنیم. مدتهاست بازی با واژه ها (5) عامل تحمیق ملت های بیشماری که در

پاورقی ص (5)

1- ارسطو در polites  نقل میکند :

اولیگارشی های آتن چنین سوگند می خوردند :

« عهد میکنم که خصم مردم باشند و هرچه بیشتر بکوشم تا آنان را گمراه سازم »

آیا انسان در تخت گاه لرزان حیات خویشتن میان دو صفر – زادن و مردن گیج و سرگردان است ؟ یا از نو خواهی و تازه جویی می پرهیزد ؟ و تجدید وقایع گذشته و کهنه را آرزو می کند ؟.

2- انسان هایی که با زور و سبمانه حیوانی از همه چیز محروم شده اند اگنون چنین می پندارند که به حق ، زبون و رنجورند ، و این هم چاره ناپذیر است. !

3- عامل اساسی جدائی انسان از انسان دیگر ، و عامل مقهور بودن انسانی در چنگال انسانی دیگر.

4- داستان انسان ما سرگذشت کشتی شکستگان را می ماند  که در دریای بی کران ، ساحل نجاتی نمی بیند ، پس چندان به نگرانی و بیم می افتند که نسنجیده و کور کورانه به تقلید یکدیگر – حتی به تقلید آنان که طعمه دریا شدند به هر تخته پاره سست و فرسوده ای چنگ میزنند و از جستجوی راه حقیقی نجات و نیل ساحل مراد غفلت میورزند. از این رو نه تنها به دریانوردان دلیر و هشیاری که به نجاتشان می شتابند رو نمی آورند ، بلکه قصد جان آنان نیز می کنند ( در اجتماعات بشری ، سنت های عتیق ، بت های کهن و به زبان جامعه شناسان « تابو ها » )

5-  وقتی آدم ها از کلمات تغزیه می شوند. 

ص (6)

گیتی پراکنده اند گردیده و روح افلاطون را آزرده میکند. باید همه ملت ها از روابط تولید یا شالوده اقتصادی اجتماع (1) خود آگاه (2) باشند. از روبنای جامعه شان هم. تا بتوانند سمتی آگاهانه داشته باشند. بودیسن به این مسائل توجه ندارد و با آن بیگانه است (3) حتی ردشان میکند. این خلاء نزد بودایسم کاملا" قابل توجیح است. چه او چهارصد ملیون گرسنه در هند سراغ نداشت. او شاهد مقطوع النسل نمودن هندیها نبود. زمان او اندیشه ها به این شدت اخته نمیشد.

او نمی دانست ممکن است اقوام شمال و جنوب با هم چندین ده سال پیکار کنند و بکشند و کشته شوند ، (4) بدون آنکه خودشان اختلافی داشته باشند. او با اشکم چون طبل بیافرائی (5)

بیگانه بود که از فرط گرسنگی و تغذیه ناهنجار در شرف انفجار است. او ندیده بود که نجار در قفس بنشیند و بوزینه درودگری کند. برای او غیر قابل تصور بود که ایسم های منفی به جای دفع یکدیگر به چه سهولتی یکدیگر را جذب میکنند. هر یک گوشه ای از جهان را انگار که ملک نیاکانشان است به عنوان حصه خود بر میدارند.

پاورقی ص (6)

1-   دو عنصر اصلی تحول – رشد و توسعه ( تنها رشد اقتصادی موجب رشد اجتماعی نمی شود مگر نظام اداری و سیاسی به اصول و مبانی اجتماعی معتقد باشد.

2-   شخصیت روشنفکران در کشورهای در حال رشد : در کشورهای در حال رشد ، روشنفکران تنها کسانی هستند که دردرون شرائط موجود اجتماعی احساس غربت و انزوا میکنند و این قطب های فکری باید دارای استقلال شوند و موجودیت آنها به عنوان هسته های اصلی همبستگی های اجتماعی از شعاع دخالتها و سوء ظن ها و شک و تردیدها بر کنار بماند ، ضمنا" باید یادآور شد اصل روشنفکری احساس عمیق مسئولیتها است نه نشخوار بیمارگونه اراجیفی آنگونه.

3-     جدائی ذهن از عین : « چشم دارند و نمی بینند ، گوش دارند و نمی شنوند ، الی آخر »

انسان هرچه بیشتر نیروهایش را به بتها واگذارد ، خویشتن بی نواتر و به بتها وابسته تر می شود. و به جای اینکه در عمل خلاقه اش ، خویشتن را بیابد در برابر آن کرنش و فروتنی میکند.

4-     جنایت علیه انسانیت.

5-     ( اشاره به نهضت انقلابی آفریقا ).

ص (7)

زمان او ملتی را به طور گروهی از سرزمینش نرانده بودند و ........ خط اصلی فلسفه بودا و هر برنهاد سکر آور دیگری را بی خبری (1) تشکیل میدهد چون آنان از خط تاریخ بشر بی خبرند. (2)

حال از تو میپرسم که کدام راه با جهان پیرامون ما سازگار است ؟ تحرک و بی آرامی و نبرد (3) یا سکون و آرامش و خمودی ؟. دوست من حتما" قبول داری که خاصیت استاتیک افراد گریبان انسانیت را به زودی خواهد درید.

اگر بوداییسم میگوید تولد و مرگ باعث ایجاد رنج و اندوهند و زندگی بی فایده است ، در جهان من و تو دلیلی برای پذیرش این نظر وجود ندارد. درست است که انسانها بی اختیار زاده می شوند و بی اختیار میمیرند ولی قبول کن که تنها مفهوم تولد بیرون آمدن از رحم مادر و تنها مفهوم مرگ بی حرکتی قلب (4) نیست. تولد و مرگ مفاهیم دیگری هم میتوانند داشته باشند.

پاورقی ص (7)

1- خرافات ایدآلیستی در همه ادوار تاریخی ، تنها زمانی نضج میگرفته است که انسان در مقابل رخدادهای طبیعی ، یا اجتماعی عاجز می ماند و به درک منطقی ، یا دفع اساسی آن قادر نبود.

علاوه بر این ، ایده ضد ماشینیزم نیز تحت چنین ناتوانیهایی پدید میاید. حال اگر برزخ خاموش مستقر منجر به تفرقه ، بدبینی بدگمانی و بی تأمینی اجتماعاتی گردیده است ، مقصر تمدن ماشین نیست. زیرا تکنولوژی نه تنها باعث عقب ماندگی ملل نگردیده است  ، بلکه بزرگترین عامل تاریخی تکامل جامعه بشری هم شده است.

2- یک اسطوره می گوید : یکی از سلاطین ایران دستور داد دانشمندان دربارش تاریخ جهان را در ده هزار جلد بنویسند. وقتی آماده شد دستور داد ده هزار جلد تاریخ را در هزار جلد خلاصه کنند. هزار جلد تاریخ را نزدش آوردند گفت آن را هم در صد جلد و به همین ترتیب در ده و بعد در یک جلد خلاصه کردند. هنگامی که یک جلد خلاصه تاریخ جهان آماده گشت گفت تا آن را در یک خط خلاصه کنند ، عصاره تاریخ جهان و یا خط تاریخ بشر چنین بود : ( به دنیا آمدند ، رنج کشیدند و مردند ) « از آناتول فرانس نقل از رساله دینامیسم تاریخ ».

3- انسان منطقی یا انسان ما کسی است که با خون خود ، با مغز خود و با بازوان خود جریان تحول تاریخ را شدت می دهد و زمان حرکت تاریخ را در بستر تحولش کوتاه می کند.

4- تحت چنین ایمانی است که میگویم انسان اجتماعی ناگزیر است که تا حد گیاه ، به بودن و وجود داشتن تنزل نکند و نسبت به روابط حوزه ای زیست خویش اسارت گرا نباشد.

ص (8)

در مفهوم اول اگر ما برای تولد خود قادر به تصمیم گیری نبودیم ، برای فرزندمان که می توانیم ! نیازی به بازگویی این نکته نیست که فرزندان من و تو بدون تصمیم ما متولد نمی شوند. درست است که من و تو قادر نیستیم که نمیریم ولی میتوانیم آن را به تاخیر بیاندازیم. امروز علم عامل تحمیل اراده بشر در مسائل و موارد بسیاری است که چندی قبل فکرش را هم نمی کردیم. فردا بی شک مرگ را هم در چنگال علم خواهیم داشت. به علاوه برداشتی که ما از تولد و مرگ داریم ممکن است متفاوت باشد. من فکر میکنم انسان زمانی در حقیقت متولد می شود که به شناختی واقعی و روشن از محیط خود و افرادش دست می یابد و آن هنگام که قادر به درک واقعیات و مبارزه ای انسانی نباشد (1) و از زندگی بهراسد مرده است.

زندگی با جوشش اندیشه آغاز و با خاموشی آن تمام می شود بر این مبنا حد فاصل بین این جوشش و خاموشی زندگی است. زندگی هیچگاه ملال آور نیست. بلکه ایمان به بیهودگی زندگی ارتجاعی است. چون اولین نتیجه منطقی چنین عقیده ای عدم تحرک و خواب (2) آلودگی و تن آسائی خواهد بود. (3) در حالی که دنیای من و تو باید دنیای تحرک و سازندگی باشد. ما حق نداریم به دست آویز اینکه سرانجام خواهیم مرد درویش وار به کنجی بخزیم و

پاورقی ص (8)

1-   پذیرش انسان به اصل « جبر » نمودار بارز ضعف و ناتوانی انسان است. نسبت به روابط اجتماعی خویش و تن دردادن به اسارت. اگر انسان می خواست فقط تفاله یا مومی باشد در قبال مناسبات اجتماعی خویش ، سیستمهای منحط و ظالمانه هرگز به فرمان جبر تکامل تاریخی نابود نمی گردید. انسانهائی همچون « گالیکو » « کامو » و یا « سارتر » که در اصالت بشری معتقد بودند که : « بشر نه فقط آن مفهومی است که از خود در ذهن دارد ، بلکه همان است که از خود می خواهد...... بشر هیچ نیست مگر آنچه در خود می سازد.»

2-   غرب امروز از کران تا کران ارزشها و میراثهای فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی خود احساس پوچی می کند و نسل جوان دوگانگی بین چهره کهنه و زشت ارزش ها و صورتک خندان و بشاشی را که روی آن گذاشته اند با تمام وجود خود لمس می کند.

3-     کدام جوامع به پوچی و بیهودگی شرائط موجود زندگی احساس انزوا میکند ؟

ص (9)

در عین اینکه نفس میکشیم مرده ای بیش نباشیم. (1) دنیا تنها از آن من و تو نیست که تصمیم به آباد نکردنش بگیریم و آنچه بر ما کردند بر دیگران بکنیم. دنیا مال انسانهاست. انسانهائی که هستند و آنها که بعدها خواهند بود. ما سربازان رزم زندگی هستیم ، درفشمان هم زندگی ساز است نه زندگی برانداز. قدرتمان ناشی از قدرت انسانها خواهد بود همان سان که زبونیمان (2) معلول خودمان است. می خواهم باور داری که زندگی بی فایده نیست. حتی زندگی آنان که فاقد جوشش اندیشه اند چون : « زمانی خواهد رسید که همه برای نبردهای تازه تری از نو زائیده شویم. »

زندگی نبرد انسانهاست ، در این نبرد خواستهای فراوانی پیش رو داریم.

خواست ما چیزی نیست که بتوان از آن چشم پوشید. (3) چون آنچه ما می خواهیم (4) خواست همه انسانهاست.

پاورقی ص (9)

1-   مهجور ماندن و نفی کردن میدان عملیات ( حتی در اوضاع و احوال نامطلوب ) جنایتی است نسبت به طبقه خود ، جنایتی است نسبت به نسل های آینده تاریخ.

2-   روانشناسی تملق. این ضعف شدید جامعه را از شکل و توجه به آرمان های انسانی و تلاش دست جمعی باز میدارد. بینش و آگاهی و سپس قدرت و اراده را از انسان ها میگیرد و از ساختن مردان و زنان بزرگ و معتقد و مصمم و همچنین از آفرینش ارزشهای اخلاقی و اجتماعی و فرهنگی تازه محروم می سازد.

3-   جای تعجب است ، محققین علوم در غرب ، با اینکه سنین جوانی را پشت سر گذاشته اند و با اینکه تفکر علمی و اعتیاد به مطالعه و تحقیق مداوم آنها را از افراط و تفریط در عقاید و افکار باز میدارد ، معهذا در گفتن حقایق و گفتن عقاید خود چنان صراحت و وضوحی به کار می برند که انسان در قلم و گفتار آنها شور و حال جوانی را به خوبی احساس می کند. مسئله اینست که همه ما خود را مجذوب و مفتون برتری ارزش ها نشان می دهیم ، ولی قبل از هر کار این ارزش ها را تجزیه می کنیم و از راه تجزیه ارزش ها از روبرو شدن با حقایق فرار می کنیم. « ارزش هائی که چهره جامعه را مشخص می کند ، به طور کلی و مطلقا" تجزیه بردار نیست »

4-     اگر مفهوم عمل انقلابی را خردمندانه بشناسیم می توان دریافت که همزمان با تغییر فعالیت انسان شرائط نیز دگرگونه میشود.

ص (10)

یک نیاز منطقی و عقلانی است. یک نیاز صددرصد است (1) که بی آن نمی توان بود. ما با تمام نیرو تلاش خود برای داشتن آنچه که می خواهیم میکوشیم. ما چیزی را نمی خواهیم که دیگران به ما تحمیل می کنند. ما در جهان مورد نظرمان با اینکه صرفا" یک مصرف کننده بی اراده (2) و عامل مال اندوزی (3) تولید کننده باشیم مخالفیم. (4) مسیر خواست های ما را تبلیغات بی اساس (5) تعیین نمی کند. خواستهای ما (6) مرید و متأثر از تفکرات انسانی است ، ما خود را وابسته به جامعه ای سازنده میدانیم که هدفش در روابط تولیدی ، به سازی و تأمین جامعه بشری است. خواستن ، اندوه زا نیست که با از بین بردن آن اندوه هم از بین برود. خواستن تنها با به دست آوردن آنچه که می خواهیم از بین می رود.

پاورقی ص (10)

1-   باید رهائی آدمی را خواست. باید بیش از هر چیز آزاد ساختن انسان را به عنوان یک فرد دلبسته ، غلبه انسان بر بیگانگی از خویش ، بازگشت توانائی او برای پیوند یافتن با انسان و طبیعت ( نه آنکه طبیعت چون نیروئی کور بر آنان حکم براند ، بلکه پیوند فعال با طبیعت یعنی خلق یک جهان تازه است که خود آفرینی انسان است ) ، را ارزش برتر شمرد.

2-     به جای زیستن از راه اندیشه و تفکر ، از طریق غریزه زندگی مرتبط با جهان امروز شدن.

3-   هرچه انواع تازه ای از محصولات و فرآورده ها ساخته می شود با قدرتهای بیگانه ای که انسان را مطیع خویش ساخته اند می افزاید و راه های تازه ای برای فریب دادن و غارت کردن مردمان گشوده می شود. انسان روز به روز زبون تر می شود و انسانیت او هرچه بیشتر در مغاک مذلت فرو می رود. هر روز بیش از روز پیش به پول احساس نیاز می کند تا سیمای خصمانه زندگی را بزداید و بر این زندگی که چهره ای خصمانه گرفته است تسلط یابد ، ولی چه سود ؟ هرچه بر کمیت تولید افزون شود قدرت پول کاستی میگیرد. از اینجاست که زندگی اجتماعی انسان دست خوش بهره کشی و غارت می شود.

4-     هیچگاه سودجویی را انگیزه برتر انسان نمی دانیم.

5-     آیا خوشحالی جنجالی و تبلیغاتی و مطبوعاتی امروز ، در واقع خوشحالی انسان امروز است ؟

6-     « این انسان از خود رانده و با خود بیگانه کیست و چیست ؟ »

ص (11)

نظر بودا در استفاده از هشت اصل برای از بین بردن خواستها *

اصول هشت گانه : 1- نظر راست 2- نیت راست 3- کلام راست 4- کردار راست 5- معاش راست 6- سعی و عمل در راه راستی 7- اندیشه و تفکر راستی 8- تمرکز فکر در معنای راستی.

ممکن است در نظر اول حالت اتوپیای افلاطون را داشته باشد ولی در حقیقت این طور نیست. اگر من و تو به هشت اصل بالا معتقد باشیم هیچ کس حق ندارد به ما بگوید اتوپیست. مگر نه اینکه دارا بودن صفات فوق خیلی آسان است ؟ مگر نه اینکه آن اصول برای رسیدن به اهداف انسانی مان لازم است ؟ با این هشدار که ما از هشت اصل که قبلا" دیدیم برای از بین بردن خواست ها استفاده نخواهیم کرد. اینها سلاح های اولیه ما برای به دست آوردن خواست ها و نیل به جامعه ای سازنده و برحق است.

من و تو قرنها برای نابودی خود تلاش کردیم. خود و دیگران را استثمار کردیم. دروغ گفتیم و شنیدیم ، قرنها خوابیدیم. بی تفکر نفس کشیدیم. قرنها تلاش کردیم تا انرژی فرهنگی مان را از دست بدهیم. همه این بلاها را خودمان بر خودمان آوردیم. این زمان دیگر خسته ایم واقعا" خسته ، خالی هم هستیم. نباید سالهای آینده را به طومار گذشته مان اضافه کنیم. دیگر نمی خواهیم خود را نابود کنیم. می خواهیم بیدار باشیم می خواهیم برای برخورداری از فرهنگ غنی انرژی فرهنگی مان را توسعه دهیم. ما از این پس استثمار نخواهیم شد و کسی را هم استثمار نمی کنیم. اینها هستند خواسته های ما که باید و مجبوریم به دستشان آوریم و این کار را خواهیم کرد. خواسته های من و تو بیشمار نیست تا نیرو و انرژی مان را تجزیه کند و در نتیجه موجب شود به هیچ یک از انها نرسیم. آنهائی که برشمردیم خواستهای انتزاعی و پراکنده نیستند بلکه لازم و ملزوم یکدیگرند. هدف ما تنها یک چیز است. جامعه ای که شالوده اش منطبق با برنهادهای پیشرفته و روبنایش پاسدار اصول انسانی و تفکر آزاد و حامی رقابت اندیشه هاست. شالوده و روبنای جامعه ما انسانها را ارج میگذارد و میشناسد. آنهائی را هم که قدری از این اصول به دورند میسازد بدون آنکه از میانشان بردارد.

من و تو تا آن زمان که به هدفمان نرسیم با آرامش بیگانه ایم و آن را نمی خواهیم چون آرامشی که گفته می شود بستگی کامل به موقعیت زمانی و مکانی دارد. بی شک جامعه ما و افرادش مفهوم واقعی آرامش را به ما الغاء خواهد کرد و همه انسانها با تمام وجودشان آنرا لمس خواهند کرد. ما با آرامش مخالف نیستیم ، در حال با آن بیگانه ایم ولی آن را هم به دست خواهیم آورد.

ص (12)

راه من و تو ضد جهان بینی های سیاسی عقاید مذهبی ، مسائل جنسی و غیره نیست. فلسفه من و تو طرفدار بررسی علمی پدیده های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی (1) و تجزیه و تحلیل عقاید مذهبی است.

طریقت ما بر آنچه که در پیرامونش می گذرد با دیدی گسترده و اندیشه ای مسلح مینگرد. ذن ما به خاطر انسانها (2) به هرچه که بر روابط آنها موثر باشد توجه خواهد داشت. چون به دین وسیله با تجهیزات مطمئن تری به سوی هدفش ره میپیماید. طریقت من و تو آینده نگر است ، آنچه را که می خواهد در آینده است. چون آنچه را که در حال دارد نمی خواهد. طریقت من و تو از گذشته با خبر است ، از حال هم ، در هم آمیختن گذشته و حال زادمایه خواستهای انسانی ماست ، که باید به آنها برسیم. من و تو سخت نگران آینده ایم. عقاید بازدارنده ای نظیر : « هر آنکس که دندان دهد نان دهد » « دم غنیمت دار » « این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار » و ...... که افراد را بدون آنکه بخواهند به خواب می برد به شدت مخالف با اندیشه ما است. من و تو مو از ماست کشیدن را در هیچ شهری جوانی نمیدانیم. مشروط بر آنکه این کار درست و با در نظر گرفتن جنبه های عملیش انجام شود. طریقت من و تو با نجاری بوزینه (3) مبارزه میکند و او را برای تماشا در قفس میگذارد. طریقت ما فارق از رنگ ها و نیرنگ ها است. او سیاه و زرد و سفید نمی شناسد و فقط به رنگ خون توجه دارد. طریقت من و تو همه خون ها را پاک می داند ، اگر آلودگی هست در اندیشه هاست. (4)

پاورقی ص (12)

1-     نظریات بسیاری از فلاسفه بر این است که اولین و بدیهی ترین دلائل جهلی است که بر جهان حاکم است.

2-   به نظر بسیاری از فلاسفه به ظهور رسیدن همه نیروها ، استعدادها و قوا تنها به عمل پیوسته امکان پذیر است. حتی به نظر اسپینوزا ، گوته ، و ....... انسان تا آنجا زنده است که بارآور باشد ، و جهان خارج از خویش را در کار تجلی قدرتهای انسانی ویژه اش پذیرا شود و آنرا به این قدرت ها دریافت کند. اگر انسان بارآور نباشد ، اگر دریافت کننده و فعل پذیر باشد هیچ است ، مرده است.

3-     در آن شهر بوزینه نجار شد                     که بی مایگی مایه کار شد

4-   بیاد دو تن از متفکران « اشپینگلر » از جمله متقدمان و « مارکوز » در شمار متاخران درباره تمدن ماشین و فرهنگ صنعتی غرب و عوارض ناخوش آن گفته اند ، ما بیشتر از آن نخواهیم گفت : ، به این دنیا باید چیزی غیر از صدای توپ و نفس بد بوی ماشین بدهیم ، ولی نخست باید ضرب و اهنگ خود را بشناسیم. 

ص (13)

طریقت ما برای سالم سازی اندیشه ها هیچ چیز را به آنها تحمیل نخواهد کرد ، بلکه فقط به سالم سازی روابط و محیط خواهد پرداخت. چون در یک محیط با روابطی سالم اندیشه غیر انسانی مجال نزج گرفتن نخواهد داشت. در جامعه ما انسانها افسرده و آشفته نیستند ، چون موجبی برای آن پیدا نمی کنند. آنها تا لحظه رسیدن به هدف خود ، دنیای آشفته و افسرده را به بدترین شکل متصور دیده و برای رهائی از آن بهای گرانی پرداختند. طریقت ما معتقد است تمام ناهنجاری ها باید از بین برود. (1) پیرو این طریقت با هر نوع فقر اعم از فقر اقتصادی ، سیاسی ، فرهنگی و ........ مخالف (2) است و در رفع آن میکوشد. او معتقد است با معدوم کردن عوامل ناهنجاری ها واژه های مربوط به آن (3) خود به خود چون موردی برای استعمالش موجود نخواهد بود از فرهنگ ها محو خواهد شد.

پاورقی ص(13) 

1-   انسان می خواهد به زندگیش مفهوم بخشد و اینهمه او را خرسند نمیسازد ، او جدا از کل و از آن رو ناشاد می ماند. تنها هنگامی که انسان فعالیتی بارآور داشته باشد می تواند به زندگیش مفهوم بخشد و در حالی که وی به این ترتیب از زندگی بهره مند میشود ، آزمندانه به آن نچسبیده است. وی آزمندی برای « داشتن » را واگذاشته به « بودن » خرسند است ، می خواهد پرشور شود چون تهی است ، می خواهد بسیار باشد چون کم دارد ، ( جبران ناداری را در بسیاری « بودن » میجوید ).

2-   برخوردار کردن مردم از امکانات اجتماعی از مرحله فقر فرهنگی ، فقر اقتصادی و فقر فکری و عقلی ، به مرحله رشد اقتصادی و رشد فکری و عقلی. به دیگر سخن : هدف رویت عینیتها و شناختن آنهاست نه تسلیم شدن و گردن نهادن به اسارتشان. باید یادآور شد که فلاسفه قرون و اعصار گذشته پیش بینی نکرده بودند که اشیاء و شرایطی که ساخته بشر است تا چه اندازه بر او مهتری میابد ، ولی بهترین شاهد راستی مدعای ما اینست که امروزه ، نژاد انسانی زندانی سلاح های هسته ای و نهادهای سیاسی است ، گرچه هم این و هم آن را خود آفریده است. نوع بشر هراسان و نگران در این اندیشه است که آیا از قدرت چیزهایی که خود آفریده ، از عمل کور دیوان سالاری هائی که خود برگماشته است نجات میابد یا نه.

3-   در میان اشکال متعدد بیگانگی ، شایعترین آنها بیگانگی در زبان است. هم اینکه کلمه گفته شد میرود که جای واقعیت را بپوشد و حیاتی برای خود بپذیرد. ولی گفتن کلمه معادل با تجربه است ، طولی نمی کشد که کلمه ای گفته میشود بی آنکه احساسی دربر داشته باشد.

 ص (14)

پیرو فلسفه راستین به کوشش هائی که برای مسخ نمودن انسانها وجود دارد واقف است (1) و با درک حقایق و شناخت خود آن کوشش ها را خنثی میکند ، من و تو میدانیم که اگر در این راه نکوشیم به نوعی هم گام و هم دست آنهائی خواهیم بود که مسخ بودن افرادی برای اهدافشان مفید و حتی لازم است. ما همچنین به کوشش هائی که برای امحاء غرور ملی افراد صورت میگیرد واقفیم. (2) به همین جهت همیشه غرور ملی خود را حفظ خواهیم کرد ، با این توضیح که غرور ما مرز جغرافیائی خاصی را شامل نمی شود چون خود را متعلق به تمام گیتی میدانیم. نگران همه انسانهائیم. « من و تو همیشه برادر مردان و زنان همه ملتها باقی خواهیم ماند ». « کسانی که برای انسانها پیکار میکنند ، رنج میبرند و پیروز میشوند » کلام من و تو آزادی (3) و یگانگی تمام انسانهاست. بر این اساس تمام پدیده ها باید در خدمت و تأمین کننده این ازادی و یگانگی باشند.

پاورقی ص (14)

1-   بر همین پایه انتقادات همانندی در اندیشه ی « شیلر » « فیخته » و دیگر بنیانگذاران فلسفه علمی میابیم. آنان عصر خویش را چنین آماج انتقاد ساختند که در این عصر « حقیقت را شوری نیست و آنچه شورانگیز است حقیقت نیست »

2-   اصولا" چرا توجه نکنیم به مفهوم واقعی زیستن ، در دورانی که در آن به اسارت افتاده ایم ؟ دوران برتری تفاله های دارنده ی ابزار و وسایل تولید ، دورانی که آدم های متعقل را نیز وامیدارد که به صورت پیچ و مهره های دستگاه عظیمی در آینده برای دوام بخشیدن هرچه بیشتر استثمار طبقات اکثریت محکوم به وسیله طبقه یا قشر اقلیت حاکم.

3-   آزادی هیچوقت زیادی نیست و همیشه کلمه آزادی با کلمه مبارزه همراه بوده است. اگر ملت فرانسه آنچنان ملتی بود که صدای اعتراضش به وسیله دولت با دود باروت خفه میشد ، آیا میتوانست پس از اشغال فرانسه به وسیله سربازان آلمانی دشمن را با ایجاد نهضت مقاومت به ستوه آورد ؟ آیا ملتی که طعم آزادی را نچشیده باشند و از رشد و شعور اجتماعی کافی برای شناسائی حقوق طبیعی و قانونی خود آگاهی نداشته باشند ، میتوانند به خاطر آزادی از سر زندگی خود بگذرند ؟؟؟؟؟؟؟؟ آزادی پدیده ای تجزیه ناپذیر است چون از درون خود معرف یک انضباط و انسجام طبیعی است ، برای هر پیشرفت و کمال ضرورت غیر قابل انکار به شمار میرود و انسان را از همه نیروهای بازدارنده تکامل و پیشرفت نجات میدهد. به دیگر سخن : انسان گرسنه – برهنه – بی سواد یا کم سواد – انسان آزاد نیست. انسانی که حق دخالت در سرنوشت اقتصادی و اجتماعی خود را نداشته باشد ، انسان آزاد نیست. انسانی که امکانات لازم برای شکفتن استعدادهای ذاتی خود را نداشته باشد ، انسان آزاد نیست. انسانی که حق نقد و گفتگو و اعتراض و اظهار نظر در مسائل زندگی و روابط اجتماعی و و کیفیت و کمیت قدرتهائی را که  شرایط  زندگی اقتصادی و اخلاقی و فرهنگی او را تعیین می کنند نداشته باشد انسانی آزاد نیست. انسانی که تلقی و ادراکش از سرنوشت و نیروهای اجتماعی و چگونگی شرائط اقتصادی و سیاسی تکوین و تشکیل قدرتهای حکومت کننده و حدود و قلمرو طبیعی وظایف و مسئولیت های آنها ، به اندازه ای باشد که وجود فقر و غنا و اختلاف طبقاتی و تن درستی و بیماری و گرسنگی و سیری و بی سوادی و با سوادی را حکم سرنوشت و تقدیر ازلی بداند ، انسانی آزاد نیست. .... . آزادی به معنای استقلال است. آزادی یعنی روی پای خود ایستادن ، نیروهای خود را به کار بردن و خویشتن را به طور بارآور با جهان مربوط ساختن است. فیلسوفی گفته است : « آزادی آنچنان با روح انسان سرشته است که حتی رقیبانش بر آستان آن سر موافقت میسایند. هیچ کس با آزادی نمی جنگد ، حداکثر با آزادی دیگران به مخالفت بر می خیزد. »

ص (15)

طبیعت ، دانش، هنر (1) ، موسیقی و اندیشه ها با قدرت شگرف خود ما را یاری خواهند داد. اگر قدر و تاثیرشان را بشناسیم و از آنها درست بهره گیریم. و نیک میدانیم که عامل مهم بهره گیری درست از پدیده ها عدم وابستگی هاست(2).

استعمارگران و عاملین اختناق را می شناسیم. هیچکس نگران شوکت قدرت ما نیست و خیالشان در حال از این بابت راحت است چون اندیشه ها را به نفع ودر سوی خواستهای خود پرورده شده میبینند.

 پاورقی ص (15)

1-   « هنر وسیله ی رهائی انسان است از اسارت انسان دیگر » در جامعه ما فعالیت های هنری یا برگردان اشکال و تصاویر سطحی یک سلسله تاثرات و احساسات ناشی از عادت است و یا منعکس کننده ناقص یک مشت برداشت های هنری غرب از مسائل زندگی در قالب های تکراری و تقلیدی.

2-   شناخت و اوج بیگانگی را آنطور که امروزه میبینیم ، میتوانیم پیش بینی کنیم. « در جامعه سالم آینده و از دیدگاه جامعه گرایانه ، آنچه بیش از هر چیز مورد توجه است » سرشاری از نیازهای انسانی است و این خود در سایه وجه تولید نو و فرآورده های نو ، در پرتو تجلی تازه ای از نیروهای انسانی و غنی ساختن انسان از راه های نو فراهم می آید.

 ص (16)

اگر برخی الگوی نسبتا" بهتر در اختیار داشتند در عمل و اعمال آن وامانده اند. این و آن ما را ارج نمی گذارند و ما هم خود را چون کردار ما بیانگر این واقعیت است. من و تو از نقش عاملین ارتباطات غافلیم ، از موسیقی های روح پرورش. از نقش آموزنده آنها ، از طریق آنها ..................... همه چیز داریم. همه چیزهائی را که انسان باید دارا باشد ، همه چیزهائی را که برای یک زندگی راستین لازم است. ولی خود را تهی و مسخره می انگاریم ، آیا این مسئله معلول آز بی پایان انسان است ؟ (1) یا درک واقعیت در همه انسانها نهفته است. باورنکردنی است که همه افراد آنچه را که دارند نمی خواهند در حالی که به نحوی باورنکردنی آنچه را که دارند تحمل می کنند.

آزادی و اندیشه و حیثیت انسانها امروز مارک جامهای شراب شده است. انسانها همچون (2) یویو بازیچه روابط دهشتناک سیاسی و اقتصادی گردیده اند.

بسیاری از افراد ، جوانانی اقتصادی بیش نیستند با حفظ تمام خوی درندگی و متجاوز و بی منطق حیوانی. دنیای ما پر از نابرابری ها ، تضادها و تجاوزهاست. پر از بیدادگری و تاراج (3) است. تاراج ثروتها ، فرهنگها ، تمدنها و اندیشه ها. در گوشه ای از جهان

 پاورقی ص (16)

1-   حواس انسان تا آنجا که حواس خام حیوانی هستند نمیتوان به چیزشان گرفت. آدم نیازمند و مشتعل از نگرانی ها از زیباترین مناظر لذتی نمی برد. انسان در ذات خود نیاز به شناسائی خود دارد ، این شناسائی هنوز کامل نیست. انسان برای ارتقاء روح خود در عمیق کردن میدان شناسائی خود نیاز به غلیان و جوشش دارد.

2-   در جهان امروز فرد بیش از آنچه احساس کامیابی کند ، خود را درمانده می یابد. نمی تواند آزادانه کارمایه های ذهنی و بدنیش را به ظهور رساند بلکه تنی خسته و جانی تباهی گرفته دارد. شاید در عمل تولید فرد در رابطه با فعالیتش آنرا چیزی بیگانه و نه متعلق به خویش می یابد و از فعالیت خود که چیزی جز فعل پذیری نیست رنج می برد و درد می کشد ، توانائی برای چون او درمانده ای افسانه ای بیش نیست.

3-   نظم فنی و تکنولوژی به مسئله گرسنگی و فقر و کم غذائی و بی عدالتی و خونریزی دائمی فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی ملتها اعتنایی ندارد. به طور کلی متدلوژی علمی هیچگونه پیوندی با دنیای عواطف و احساسات و نیازمندی های روحی و مادی انسانها ندارد. انسان روزگار ما در تعارض بین پیشرفتهای علمی و فنی و عقب ماندگی های اخلاقی خود را با سرگشتگی و حیرت تازه ای روبرو می بیند.

ص (17)

افراد با قدرت تکنولوژی خود آسمان را تسخیر میکنند ، در گوشه ای دیگر ، فرهنگها و تمدنهای دیگر کشورها از طریق تلویزیون وارداتی به تماشای این قدرت مینشینند. با چشمانی خجل ، چهره ای وتعجب و دهانی باز. و مغزهایی که گنجایش پذیرایی این پیشرفتها را ندارد.(1)

چرا ؟ چطور ؟ چه باید کرد ؟ در آن سو اکثریت ره گمکردگان ، در این سو آزاد اندیشان انگشت شمار که بی ثمریشان معلول همنوع ره گمکرده شان است و دیگر هیچ. دسته متجاوزین هم که هر روز فربه تر و دریده تر می شود ، ولی (2) دوست من با همه اینها که بر تو گفتم حق نداری بهراسی و سرت را در لاک خودت فرو بری (3).

اسطوره پاشنه آشیل را هم نباید فراموش کنیم. به خاطر داشته باش که حتی ره گم کردگان هم می دانند چه چیزهائی از دست داده اند و می خواهند که آنها را داشته باشند. به خاطر داشته باش که بسیاری از افراد برای شروع کار روزانه خود با زنگ ساعت از خواب برمی خیزند ، آری دوست من. موازین ، روش ها و گرایش های طریقت راستین تو را موفق خواهد ساخت. فلسفه انسانی تو تمام ناهنجاری ها را سرکوب میکند.

 پاورقی ص (17)

1-   فرهنگهای زوال پذیر با گرایش به ذهنیت محض مشخص می شود، در حالی که همه فرهنگ های پیش رو می کوشند جهان را چنان که هست ، به وسیله ی حالت ذهنی خویش ولی نه جدا از آن درک کنند.

2-     عامل اساسی جدائی انسان از انسانی دیگر و عامل مقهور بودن انسانی در چنگال انسانی دیگر.

3-   پیشرفت کنونی و عقب ماندگی آنقدر که از نظر اخلاقی و انسانی اضطراب آور است ، صنعتی و اقتصادی نیست ، زیرا غرب پیشرفته نیز با همه رفاه و آسایش خود به نوعی دچار این اضطراب و تشویش عمیق اخلاق و انسانی است. آنها نیز در پی نظام تازه ای در روابط اجتماعی و اخلاقی خویش هستند. کشورهای در حال رشد با توجه به ضعف روابط اخلاقی و انسانی در غرب پیشرفته ، می توانند با یک حرکت اخلاقی و اجتماعی در انسانی کردن روابط اقتصادی خود ، عامل معنوی و این فاصله را از میان بردارند و معیارهای تازه ای برای یک جامعه توسعه یافته به وجود آورند و ارزش اصالت روابط انسانی را به جائی برسانند که پیشرفت صنعتی غرب مضطرب را تحت شعاع ایجاد ضوابط تازه ای در شرائط اجتماعی و حقوق سیاسی و اقتصادی فردی قرار دهد.

ص (18)

*

از همین لحظه تصمیم بگیر زمانی که بر خلاف سمت انسان ها حرکت میکند متوقف کنی و اینها است روش طریقت ما : هدف انسانی اندیشه ، شناخت محیط و افراد ، شناخت خود ، درک واقعیت ، بیداری و بیدار سازی ، درک اهمیت عامل زمان ، ایمان به قدرت انسان ها ، یگانگی انسان ها ، مبارزه با اندیشه های آلوده ، شناخت و نهاد انسانی ، تحرک و تلاش تا لحظه برخورداری نگهداری دست آورد برای همیشه.

دوست من بی شک فقدان این اصول و گرایش ها رمز و راز ناتوانی و زبونی کنونی بشر است. من با تو که از این گرایش ها برخورداری و از آنها آگاهی هستم ؛ با تو که نیرو ، تن و اندیشه ات را برای رهائی به کار خواهی گرفت ، با تو که هرچه را می خواهی انسانی و برای انسان ها است.

من با تو که در آغاز کلامم توانایت خطاب کردم هستم. دوست من :

به راه این امید پیچ در پیچ                مرا لطف تو می باید دگر هیچ

بیوگرافی همراه کامرون

یبوگرافی همراه کوچک طریقت دانایی کامرون

م

الله

میم

27/10/1386

بی گمان هر آن گونه که در شرح حال خود لب به سخن بگشایم داستانی نه چندان تازه گفته ام. چراکه قصه زندگی ما آدمیان در نگاهی کلی یک حدیث تکراری بیش نیست ، داستانی که شادی و غمش هرچند کم یا بیشتر گردد ، اما باز چیزی جز حکایت سردرگمی پروانه ای گمشده در کائنات نیست.                                                  

یک حرف بیش نیست سخن عشق و این عجب            کز  هر  زبان  که  میشنوم  نامکرر  است

قصه ای که بهترین قصه گویش کسی نمی تواند باشد جز یگانه قصه پرداز کائنات.                                        

اما من چه میتوانم گفتن جز آنکه پیشینیان از زندگانی آدم گفته اند ؟              

بنابر مکتوباتی از تاریخ : یکی از سلاطین ایران به مورخان دربارش دستور داد تا تاریخ زندگانی انسان را در ده هزار جلد کتاب بنگارند ، وقتی آماده گشت دستور داد تا آن ده هزار جلد را در هزار جلد خلاصه کنند سپس وقتی آماده گشت دستور داد تا در صد جلد و به همین ترتیب در ده و آنگاه در یک جلد خلاصه کردند ، وقتی کتاب را نزدش بردند باز هم دستور داد تا کتاب را در یک خط خلاصه کنند ! عصاره تاریخ جهان یا خط تاریخ بشر چنین بود : (( به دنیا آمدند ، رنج کشیدند و مردند )).                                    

آری ، حکایت زندگی این پروانه گم شده در کائنات نیست قصه ای جز جستجویی دائمی که البته گاها ً حاصلش به یافتن معانی و ارزشهایی انجامیده که هرچند هرگز به درک عوام و عموم مردم نرسیده و نبوده ، اما زندگی انسان را انسانی تر و پر معناتر نموده و راه آینده اش را روشن و امید بخشتر گردانیده است. انسانی که همیشه در جستجوی پاسخ برای ابهامات حیاتش و در خیال بردریدن پرده تاریکی ها بوده و گاها ً ناتمام و نا آرام خانه به خانه بانی دیگر سپرده و رفته است در سوی دیگری از بی سویی حیات !!!

انسانی که همیشه در تلاش و کنکاش بوده و هست چگونه میتوانسته لحظه ای آرام و قرار گیرد و از حرکت بایستد ، نگاهی ژرف به ژرف وجود خود افکند و قضاوت کند به لحظه لحظهء ایستادن و گام برداشتنش بر زمین ؟ و هم اوست که گاها ً خود را آنچنان اسیر و مغلوب تاریکی کائنات دیده و چه گامها که به خطا و راه ها که به بیراهه نبرده است !؟ و چنین منماید که او از زندگانیش همانا هیچ نگوید بهتر و پرمعناتر است !!.                              

آری زیاده تر از آنچه مورخان گفته اند هیچ نگویم که کاری است عبث چون راه حلی نداشته باشم به ناهنجاریهای زندگی ، و چگونه سخن گویم به هنجار چون نکته های آموزنده تری برای بیان در زبان و زندگانیم نبینم ؟            

به امر صاحب هستی و کلام م الله  بیم ناک نیستم که آینده بشر به شر رسیده چه خواهد شد، چرا که چون لحظه ای از بالا بنگریم آدمیان را چون اسبانی سرکش میبینیم که در دشتی وسیع به هر سو میدوند و هر یک محدوده ای به محدودیت وجودشان برای خویش برگزیده اند و گاه بر سر آن میجنگند و چه بیدادها میکنند ، اما دشت برای دویدن آنان وسیع است و آسمانها بیکران خلق شده اند ، پس روزی خسته و خالی خواهند شد و محدوده های کوچکشان را خواهند شکست چون میابند که دنیا بیکران و دست نیافتنی است و برای هر یک به اندازه کافی جا هست ، آنگاه سر در درون خواهند برد و یگانه در را ، درون خویش خواهند یافت تا یه سیر و سلوکی دیگر و پر معناتر رسند و آن نوری که آنگاه رسد کنند دیگر نور آتش نیست که بالهایشان سوزاند بلکه نور دانایی و نور الا نور است. آنگاه به هشتمین مرحله خلقت خواهند رسید و آن بهشت موعودشان خواهد گشت.                                                                                                    

زندگی من نیز جز جستجویی دائمی برای گام برداشتن در راه تکامل و خود شناسی و یافتن قطب پرمعناتر زندگی که همان زیباییست نبوده و نیست. حال این تلاش و جستجوی بی وقفه به چه حاصلی بینجامد دیگر به یاری یگانه یار و آنچه که در سر و سرنوشتم است بسته است ، و امید دارم تا به معنای زندگی و زیبایی های حقیقی آن که سرچشمه در شکوه زندگی آدم در عالم دارد رسم و در سایه ظواهر و آنچه که سرگرمی چرخش در این دایره است اسیر و گرفتار نگردم ، بیش از این خویش در باب زندگی خویش نگویم که میخواهم پروا را در کناری نهم و چون پروانه بی پروا شوم و پر واز کنم به سوی نور و شعله های درون و برونم و نیک میدانم که پروانه عاشق است و عشق تنها وسیله است ، پس از خطرات عشق هراسی در دل ندارم و نیک میدانم که بی عشق زندگی بس کسالت آور و غیر انسانی است ، و عشق است که عین شوق است و اشتیاق به آزادی است.  همانا او میگفت : اگر چیزی نداشته باشی که بتوانی برای آن بمیری چگونه ادعا میکنی که چیزی داری که برای آن زندگی میکنی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فاش میگویم و از گفته خود دل شادم                          بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم

انسانی که میخواهد انسانی زندگی کند ، در جهانی پر از ظلم و نابرابری و بیداد ، گاه که لب ، (( که از آن اب است )) ،  به بیان گشوده ، جاهلان زمان آنچنان در دم دهانش دوخته اند و خونش ریخته اند که به خیال خود چند صباحی سرگرمتر به شیطنت وجودشان شوند و چون خود را دیده اما خدا را ندیده اند به جای یگانه حاکم در جهان حکم داده اند و چه بسیار از این نادانی ها و فرو مایگی ها که نتوان گفت .......................!!!! 

آنان هم که توانسته اند صدایشان به چند روزی و روزگاری شنیده شود اغلب کسانی بوده اند که سخن به شکوه و شکایت از جهان و بیداد آن گشوده و هستی را پوچ دیده اند و سر در خود فرو برده اند و غافل از آن بوده اند که زندگی تنها از آن آنان نبوده و نیست که تصمیم به آباد نکردنش بگیرند و بخواهند هر آنچه بر آنان شده بر دیگران شود و هرگز هیچ نگویند.!!!!!!!!

بی گمان گر نکته ای در خور توجه در زندگیم یافت شود دیگران و آیندگان به نوشتن شرح حال نامه و کتابت آن خواهند پرداخت و چون کنون : اول راه عشق میابم خویش ، بهتر سخن نغز نگویم از خویش !!!                      

و عشق ، تنها عشق ، مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد

و عشق ، تنها عشق ، مرا رساند به امکان یک پرنده شدن

گر نکته ای در خور توجه برای بیان داشته باشم همین است و به امید آنکه یگانه معشوق خود دستگیر ما باشد و کشتی متلاطم زندگی ما را به ساحل نجاتی برد امن و آرام تا در پناهش لب به لبیک و نیایشش گشاییم ، آنچنان که برازنده و شایسته نام آدمی است !.... .                                                                                               

تقویم نامه :

..............

 سپاس تو را ای پیر سخن آهنگ جاوید پیروزی را سرود کن.....

جوشش و پژوهش

یاران نا شناخته ام

 چون اختران سوخته 

 چندان به خاک تیره فرو ریختند سرد

که گفتی :

 زمین برای همیشه

شبی بی ستاره ماند

..........................................................

بیا تا باز سخنی گوییم از عشق

.........................................................

نامه شماره ۲ به همراهان دانای طریقت دانایی

 به نام دادار آفرینشگر

26/9/1386

یکی انسان بود تشنه به عالم تن – یکی تشنه به عالم بودن .

 ای انسان بگرد در تن و بجوی آنچه نامندش بودن.

آنچنان در تنور تن بسوز که نور تو روشنایی بخش محفل تاریکی ها شود.

در اسرار تن و روان آنچنان پیش رفته ایم که شاید بتوان گفت : به درک قطره ای از دریای شگفتی های آن رسیده ایم ، اما مجهول بودن را همچنان به جهل مطلق مینگریم.

فرمودند : ای انسان ! شاهکار پرتوان ، جهان آرای جان ، پر بازوان ، سترگ اندیشه ، آفسر ، آفتابان ، گوهر ویژه ، خوبیان ، خوبتایان ، خودآ ، به خود آ به خدایی خدا......... .

چگونه لب به سخن از جهان روان بگشایم که لحظه ای چون لحظه ی گذشته نیست و حقا که به حق سخن : نامندش روان و جاری و پر بیان.!! گروهی به اندک دانشی و بی هیچ بینشی به اصدار حکم بر کرانه های بیکرانش نشسته اند و چه سخت راه بر روان آدمیان میبندند و سد راهشان میشوند ! اما سپاس آن بی کران هستی را که در ذات هر آنچه هست را به کمال آفرید و به کمال نام نهاد و بدین پایه می یابم که بهترین حکم برای روان همان حکم کلام است چون کلام است که خود حاکم است و گر قدرتی است بی شک آن ز قدر و قدرت کلام است و کلام است که اندیشه ساز است. زین سخن میابیم که بهترین تعریف روان همان حکم کلامش است که روان و در حرکت و جاری میخواندش و می خواهدش.!

پس آنچنان که آبی گر ساکن شود مرداب میشود و لجن زار ، ذهن و روان هم گر آرام گیرد و سدها سرکوب وجود و ماهیتش کنند ، بیمار و آلوده و مرداب شده و مردن به ناهنجاری نمایان وجود آدمیان خواهد شد. آری آدمیان روان به روانشانند و خود روان هستی هستا و روان به هستی هستا ! گاه که هزاران عوامل بیمارگونه آورده عصر ما و گذشتگان و نابهنجاری های محیطی سد سلامت میشوند ، سیل روان آدم نیز از این مشکلات در امان نمیماند و حرکت آدم در عالم را به بیراهه و ناکجاهای هستی رهنمون میشود که از جمله آنها میتوان به هزاران جنگ و ویرانگری خانمان سوز سد کردن راه اندیشه و روان آدمیان ، ظلم ، تبعیض و کاستی در فروزه های بایسته ی انسانی و ........ را نام برد.

آری تمامی این ها که گذشت ریشه در روان بیمارگون و ناروان آدمیان دارد. آدم که در نفس و ذات خود کمال است و پاک ، پس چگونه میشود که اندیشمندان هر عصر و زمان راه به مقصود در جهان تن و روان نیافته اند؟ و همچنان که علوم دیگر دستگیر و خدمتگذار بشر بوده اند علوم انسانی هنوز ره به سرمنزل مقصود نبرده اند ! و با وجود داشتن اندیشه ها ی چشمگیر و حق جو و زیبای زیبه اندیشان هر دوران ، نتوانسته اند از شمار مشکلات اجتماعی و بیماری های تن و روان آدمیان آنگونه که بایسته است بکاهند. در نگاهی میابیم هر قدر که پیشرفت های تکولوژیایی بشر بیشتر میشود به جای آنکه در خدمت آدمیان درآید و سطح زندگی همگان را به یکسان بالا برد وسیله ی دیگری میشود برای خود گمکردگی  بیشتر آدمیان و ابزاری برای استعمار و استثمار و جنگ و جنایت و افزایش خشونت و بطلان شاُن آدم در زمین و زمان.

آنچنان که در مایگاه سوم دانستیم : ره نوردان اندیشه با کشفیات و فرضیات و ایجاد تحولات انسان را در امواج حیات حیران و سرنوشت و نابسامانی او را فرمان داده اند.

نادیده گرفته شدن و یا کم توجهی به نیاز رشد و ارتقاء و انشاء روان انسان در کنار ترقیات تکنولوژیایی و تحولات اجتماعی و سیاسی مهمترین عامل بیماری و سرگشتگی و سقوط فرهنگی انسان این زمان است. واضح است که انسان هرگونه که باشد با تسلط بی مانع خود بر زمین عامل برهم خوردن تعادل زیست محیطی زمین و آسمان و تاُثرات نامطلوب بر سایر موجودات جان و جهان نیمه جان است که خود نیز اسیر حرکت دوار انرژی جهان است و تمامی مشکلات را در برگردانی بر زندگی انسان و سلامت تن و روان وی نمایان میکند. بدین پایه لزوم حکمت ارتقاء تن و روان و بهداشت روان در سرتاسر جهان نمایان است و آدم که نقطه ی تعادل و میزان دو جهان تن و روان موثر بر زمین و آسمان های بیکران است.

چنین است که میگوییم سرگشتگی آدم سرگشتگی عالم است و آدم که باید شناسای وجود خویشتن گردد. این توجه بی شک رهنمونی است به برد عصر هیجان زده و حل مشکلات حال و آینده جوانان ، نوجوانان و زنان و مردان و بی شک این لحظه ، زمان سلامت تن و روان او خواهد بود و انسان از این سلامت به کمالات وجود خود خواهد رسید.

کمال یکی است و آن دانایی است و راه آن یکی است و آن

طریقت دانایی است. اینچنین میتوان در وحدت همگان به درک جهان

 مجهولات نشست و منشاء انشاء را یابنده شد.

فراروان

به راستی مرز محسوسات و ماوراء محسوسات را چگونه میتوان شناخت؟ و چون انسان با خود غریب این زمان اندک تجربه ای از پدیده های فراروانی دارد و آن پدیده ها نیز غالباً منحصر به فرد و فرارند پس چگونه میتوان به شناخت روشنی از آنان دست یافت ؟ و کج روی های خرافات ایده آلیستی را که گردشان دیر زمانی است بر پیکر اندیشه ی آدمیان نشسته اند را زدود و از میان برد؟ تا به شناختی حقیقی از ادراکاتمان برسیم و حق آیت آنان را دریابیم ؟

پیشتر یافتیم که هرچه به عالم افکار رسد ممکن الکار است و امکان و ممکن الوجود اما آنچه به اتفاق وجود درآید دیگر ممکن الوجود نیست بلکه موجود است و ماهیت وجود یا واجب الوجود.

به نام او که هست

و به آیین هنر اینه ساخته و اثرها پرداخته

در وسع کلام در آهنگ بودن و پیمودن هماهنگی آوای اوست که به شعور

شعر میورزد و واژه میسازد.

ایمان بیاوریم به آیین هنر که جهان به سبک هنر است

زبان هنر با فصاحت هنر تفسیر میشود

هستی هنر است

و هنرمند خداست

پس هنرمند خداست.

(( دنیای روان انسان چون دریایی بی کرانه همچون پهن دشتی بی انتها و چونان کوهی سر به افلاک دارد ، در دنیای روان آدمی هیچ چیز غیر ممکن نیست و هر کاری سهل و آسان است ، تنها انسانهایی در زندگی به خواسته های ژرف خود رسیده اند که از این نیروی شگرف سودی جسته اند و صد افسوس که اینان معدودی بیش نیستند و اکثر ما آدمیان تنها به قوای جسمی و ظاهری خود تکیه زده ایم و از وجود نیروی عظیم درون خود غافلیم ))((۱)).  

پس روانی ناروان و ناشناخته و بیمار داریم.

بیائید به یاری خود خودیاری کنیم و به نیت شناخت روح و روان به هستی

هستا روان شویم و بیان یابیم.

آنچنان که فرمودند : از خود سوال کنیم پیشتر از آنکه از دیگران سوال کنیم،

پاسخ خود بشنویم ، پیشتر از آنکه پاسخ دیگران بشنویم،

اینچنین خویشتن شناسا و روان خواهیم شد.

باشد که شایسته ردای زیبای انسانی باشیم

نوشته ی همراه کوچک شما کامرون

 ................................................................................................ 

((۱)) این جمله برگرفته از کتاب کاراته و ذن کاراته نوشته پروفسور دکتر آقا ابراهیم میرزائی میباشد.

..........................................................................

خواهم آمد و پیامی در راه ......

ارنستو چه گوارا 

فراتر از اسطوره 

جهان از یاد نخواهد برد

تو را

که چون حماسه

شگفت زیستی

و چون خورشید

سر بر خاک نهادی سرخ

تا در سپیده ای دیگر در سوی دیگری از زمین

باز سر برافرازی

بلند و با شکوه و امید بخش

کوبا ، بولیوی ، ویتنام ،........ و تمام دنیا

چون ترانه ای زمزمه میکنند

نام تو را

چریکی فراتر از اسطوره

که بر لب داشت سرود رهایی

مردی که به هیچ انگاشت مرگ را

تا میلیونها بار متولد شود

و برای آزادی انسان

بجنگد تا پای جان

و بیاشوبد رویای اهریمنانی را

که مسکن دارند بر روی گور نیاکانمان

اهریمنانی که سیری ناپذیر خون می نوشند

و بیگانه اند با عشق

اهریمنانی که می هراسند ، هنوز ، همیشه ،

 از نام ارنستو چه گوارا

برگرفته از کتاب دوست من چه گوارا 

و اینک مپنداریدش مرده

که فهماند به زندگان

آیین زندگانی را

تمسخر بی پایان هراس مرگ را

و معنای بی دریغ رفاقت را ،

پس ای رفیق ارنستو

بگیر دست مرا

که من نیز چون تو

رعدی باشم در خواب اهریمنان

زین پس اسمت را بر خود نهاده ام

که رسمت را لحظه ای از یاد نبرم

ای رفیق سعودهای سخت

تو نیز با من باش

سروده ی همراه کوچک شما :کامرون

عرفان مایگاهی و اسرار حروف

حقیقت چیست ؟  (( به زودی ))

کان کفو توان و اسرار حروف

توضيح:

مطالبي را كه در زير مطالعه ميفرمائيد همراه با مطلب برنامه هاي كونكفو توان و لحضه ها نيتيجه زحمات و برنامه صوتي يكي از راهدانان با ايمان و گمنام اين طريقت است كه بنا به در اختيار داشتن آنها لازم ديديم شما نيز فراخور دريافتهاي خود از آنها استفاده نمائيد . و در نتيجه دعايش را به راهدان و استوار و برتر منش  طريقت جناب آقاي « ع-» كه هميشه براي آموختن به ديگر همراهان پيشتاز بوده و از خود گذشته بوده بفرمائيد.

همراهان عزيز در اين بخش مطالبي را از زبان خود كه خود را راهداني از راهدانان كونكفو توآن دانسته و بياناتي از راهبر كونكفو توآن ( كونگ فو توآ) كه نزول كرده تا به راهداني رسيده را به عرض مي رسانم:

ميدانيم كه بسياري از مطالب از فلسفه كونكفو توآن(كونگ فو توآ) و يا روان  مطالبي پيچيده در آن يافت ميشود، اما آنها پيچيده نيست، ما همگي در مدرسة اين علوم قرار داريم....زماني كه فارغ التحصيل اين مدرسه شويم، آنگاه تمام ان را به عينه خواهيم ديد.

رموزاتي در علم كلام وجود دارد و اين رموزات توسط فارسي سره بيان ميشود. كلماتي كه بيان ميشود مفاهيمي دارد، و مفاهيم اين كلمات به 3 شكل يافت ميشود:

بيان مستقيم:

 گاه كلمه اي به روشني بيان ميشود اما قسمتي از حروف آن جدا شده بعنوان مثال گفته ميشود.... متو،  به معناي من و تو .... اين براي همراهان بهتر ملموس است تا كلماتي كه پيچيده تر بيان ميشود.

بيان ميم وارون:

 بعنوان مثال ميتوان رزمي را نام برد كه به عبارتي مي رز است و مي رز آئي، ميرزائي، يارومه.... اين كلمه چگونه تغيير يافته؟ اگر به كلمه رزمي دقت كنيد دو (2) حرف از اول و دو (2) حرف از آخر آن جابجا شده و به مي رز تبديل گشته، اين روش را ميم وارون كردن كلام مي نامند.

بيان وارون:

روش سوم مثالي بر آن زده ميشود: گاه گفته ميشود: هايس به معناي سياه .... چگونه است كه اين كلام بدين شكل بيان ميگردد؟ اگر كلمه هايس را وارون كنيم كلمه سياه حاصل ميگردد.

اين سه روش يعني بيان مستقيم، بيان نيم وارون، بيان وارون سه (3) راه براي كشف اسرار كلام در كونكفو توآن

 مي باشد.

اما همراهان گرامي مطلب كونكفو توآن تنها در غالب اين مشت و لگد ها و اين فلسفة بياني در رابطه با كونكفو توآن در رابطه با علمي فيزيكي نيست ...... پا را بايد فراتر گذاشت، كونكفوتوآن زندگي است،

 كُون: جهان است، گنج است و اسراري در آن

كَفو: همچون كفة ترازو ميماند كه جهت ميزان از آن استفاده ميگردد اما در پس اين دو كلام توان مي آيد

توان: لازمة آن است كه شما مي آموزيد

جهت ايجاد عدالت توان لازم است و پس از ايجاد عدالت است كه بدان گنج كه در كُون قرار دارد دست خواهيد يافت.

................

ادامه اين مطلب شناخت پارسي سِره و ارتباط آن با علم كلام در كُنكفو توآن(كونگ فو توآ) است كه در ورزهاي آتي در اختيار شما همراهان قرار خواهد گرفت.

پارسی چیست؟!... در معنای اول پارسی بمعنای پارسائی است. و در معنای دوم پارسی آنجا است که با پا بدان رسی. اما انسان با پا به کجا میرسد؟! با پا انسان به پایان خواهد رسیدکه پایان بمعنای دو پاست... اما پایان چیست؟! پایان همان قیامت و قیمت و همان رستاخیز و رستخیز است . پس با پارسی میتوان به قیامت و قیمت دست یافت.

در معنای دیگر پارسی به معنای « پارة سی» می­باشد...اما سی چیست؟! سی همان سیـمـرغ عــطار است که در نهایت یک مرغ گشت, سی همان سی جزء قرآن است که در نهایت یک قرآن است, سی همان سی روز ماه است که در نهایت یک ماه می­گردد, در واقع نشان کسرت و رسیدن آن کسرت به وحدت است .

دوایری است از حروف که آن را که آن را خدمت همراهان ارائه خواهیم کرد ....در این دوایر حروف را از هم جدا کرده­اند و 20 حرف از حروف در دایره­ای که دایره «ه» نام دارد قرار دارد.... این پارسی همان پارة آن سی است .. اما سِره چیست که ما زِ آن سخن میگوئیم؟ ...سِره   سه ره است و سه راه است: آن سه راه در ادیان بیان گشته....

آن سه راه در اسلام و دین محمد (ص) چنین آمده که «توحید» است و «نبوت» است و «معاد»

در دین زرتشت به «پندار نیک», «گفتار نیک», «رفتار نیک» بیان گشته­اند.

در دین عیسی به «پدر», «پسر» و «روح القدس» بیان شده.

و در دین موسی به «ده فرمان», «تورات» و «ساختن بیت المقدس» است.

در دین ابراهیم این سه راه «افتادن در منجنیق و یا گذشتن از آتش» دوم «ذبح اسماعیل» و سوم « ساختن خانه کعبه» است.

در دین نوح آن سه راه سه طبقه کشتی نوح است

در دین آدم آن سه راه «بشر», «انسان» و «آدم» است.

اما در پارسی سِره آن سه راه «ح», «ه» و«ی» می­باشد.

این را می­دانیم که این مطالب تا حدودی پیچیده به ذهن می­رسد اما تمام اینها برای شما روشن خواهد شد مطالبی است در رابطه با موضوعاتی که در رابطه با یارومه بیان می­شود.... سئوال می­شود که یارومه از چه نامهای مختلفی دارد؟ گاهی تحت عنوان سربازی «فرمانده» نام ابراهیم میرزائی بخود میگیرد... گاهی بعنوان استادی، استاد و یارومه نامیده می­شود.....گاهی دکتر یا پروفسور و در نهایت نامی به «م الله» خوانده می­گردد.

اما او نامی زِ خود ندارد، آنان که نامی زِ خود دارند نا میم اند که میم اسرار است. برای دانستن میم مطالب زیادی بایست بیان گردد، اما کوتاه بیانی در این رابطه خواهیم گفت:

به شکل «م» توجه کنید...سئوال می­شود که :

 چرا عصای موسی به شکل «م» بود؟

چرا اسپرم به شکل «م» است؟

چرا چرخه یین و یانگ یا یمی به شکل «م» است؟

 و .....

اینها همه اسرار در خود دارد

محمد چه کرد؟

                   او «م» را حمد کرد

ابراهیم چه کرد؟

                  او اب را راهی کرد به «میم»

پس آن میم چیست؟!

میم اسرار است در پارسی سِره....از این است که او را  «م الله» می­خوانند....

کلام معجزه نمی­خواهد....کلام خود معجزه است....چرا که آخرین معجزه کلام الله شد...که آن را کلاً م الله می­خوانیم.در رابطه با حروف بحث بسیار است ...حروف را به ترتیب می­توان بیان کرد اما، ما در اینجا مطالب مهمی را در رابطه با انواع حروف خدمت شما عرض می­کنیم:

الف که اولین حرف از حروف الفبا می­باشد... آن را آغاز می­خوانیم...الف آغاز است... الف تنها حرفی است که خم نمی­شود...آن در اول حروف می­آید...معنای خدا همین است که خّدِ...آ... است... از خدا نمی­توان تعریفی ساخت، چرا که چرا که اگر بگوئیم موجودی است خارج از زمان و مکان به او موجودیتی داده­ایم که در ذهن خودمان می­گنجد ...پس از این است که تمام اجزاء بدن عجز و ناتوانند به دستیابی به خدا...اما زبان که کلام زِ آن می­آید و زِ...بان.. نام دارد در این امر مالک است.

از این پس تمامی مطالب با علم کلام و با علم فارسی سِره بیان خواهد گشت آنگاه خواهید دید که همه چیز به راحتی به فهم همگان خواهد رسید.

الف گفته شد که آغاز است... اما «ی» چیست؟همان گونه که در آخر حروف می­آید، پایان نام دارد...آنجا که «ی» هست، پایان است.

«میم» گفته شد که اسرار است و «لام» لا...میم است، آنجاست که «میم» در آن نیست.

اسرار «ه» در هسته است که هست «ه» می­باشد...اما هسته را چگونه می­توان شکافت؟! باید زِ «دانه» گفت گه «دانه»،  «دان» و «ه» است. دانه امر به دانستن است برای «ه»... چگونه می­توان «ه» را شناخت؟....دانه را چه می­کند؟....

هسته چیست؟

هسته زِ «ه» آغاز و به «ه» ختم می­شود.. چونان دایره­ای را می­ماند که همواره دایره است.

بر«ه» برای دانستن هسته و دانه آنرا بیشتر میشکافیم...

                                      دانه به دانه می­رسد گر به کسرت بینهایت رود

دانه­ای را برای شما مثال میزنیم:

آن را بر خاک قرار می­دهیم....دانه در خاک قرار می­گیرد و «مچاله» می­گردد...اگر همه مچاله شوند مچ اله، مچ الله، یدالله، که یدالله فوق ایدیهم است، خواهند شد. دانه مچاله می­شود و خود را منهدم می­کند...پس از انهدام دانه ریشه می­زند که آن  ریش «ه» نامیده می­شود و ریش زخم است...ریشه به پائین می­رود اما دانه را به بالا می­برد و زِخاک برون می­کند..گر خاک را وارون کنیم  کاخی ساخته­ می­شود و از این دانه کنونی کاخی بنا خواهد ­شد. آن کاخ در آغاز جوانه نام دارد که آن جوان «ه»  است...پس از جوانه تبدیل به ساقه میگردد که ساق «ه» نام دارد... پس از ساقه شاخه را می­یابیم که شاخ «ه» نامیده می­شود، به شاخه چه می­روید؟ ...آن برگ است که به رگ زده می­شود...آنگاه است که شکوفه را می­یابیم ...که آن شکوه «ف» است...اما راز «ف» در چیست؟!..«ف» فراز است.. فراز بمعنی بالا است و چون فراز را میم وارون  راز «ف: در ان است ...شکوفه همان گُل است و گِل...آن گِلی که کوزه­گری بر آن نقش می­زند....نقشی که بر آن گِل زده می­شود گُل می­شود و گُل چیزی را در خود پرورش میدهد که در اینده به میوه خواهد رسید... اما میوه چیست؟ میوه «می» و «ه» نام دارد ... میبینید که «ه» که همان هسته بود کنون دوباره به «ه» می­رسد با چیزی اضافه بر آن که آن «می» است....«می» چیست؟«می» عصاره است...«می» و «ه» باقی میماند...........

ادامه دارد…

باز آید خادما اندر میان

میم وقت همرهان و یاوران

دفتر آرئ ز توآ اندر میان

پر ز اسرار جهان بان جوان

وی لسان ناطق شهر توآ

میتراود از لبش سیر توآ

وین چه گویی خادما هشیار شو

ملتفت یک لحظه بر گفتار شو

خود مکرر گفته ای دیوانه ای

هست ننگ است عاقل و فرزانه ای

کش عنان و باز و بنگر سوی پس

همرهانت اوفتادند از نفس

بی تامل میزنی بر بحر و کوه

همرهانت آمدند اندر ستوه

میزنی در خواب با یاران تو حرف

خلق را بر فهم رازت نیست ضعف

وین چه گویی خادما را برد خواب ؟

هر که نبود با ویش شد غرق آب

چون که همراه ویی ره را مپا

ای تو ای همراهمان از جا به پا

از چه میترسی علیت همره است

از تمام راه و منزل آگه است

کان کفو توان و لحظه ها

افسانه های شهر توآ

افسانه پِرتوآ :

چيني ها اين افسانه را تا ابد بخاطر سپرده‌اند و مي‌گويند:

 روح زنان و مردان كانگ فو توآ به ديوارهاي اين معبد چسبيده است.

چيني‌ها مي‌گويند مردم شهر توآ زنده اند.

آنها ما را مي‌بينند و ما را به ارادة خود دارند. چيني‌ها مي‌گويند:

 آشيانة اصلي مردم شهر توآ در آسمان هفتم است و اين آشيانة زميني

 را آنان براي همة انسانها ساخته‌اند.

ولي مردم نفرين شده خدايان از ورود به اسرار هستي اين معبد مي‌ترسند.

 روزي پير معبد شادا گفت: بشنويد صداي پير توآ را كه خطابه مي‌خوانَد،

بشنويد صداي اصلي يك انسان را كه راز هستي را مي‌داند، و فرياد زد:

 ما اينجاييم اينجاييم ولي وقتي پير شادا در چهره پيروان خود نگريست

 صورت حيرت انگيز ديد و اشك ريخت چون سيرتي نديد.

پرتوآ دختر طلوع كونگ فو توآ است. چيني‌ها ميگويند:

 بترسيد از خشم شالبندهاي كانگ فوتوآ بترسيد از قربانيِ شهر توآ و

دخترِ پرتوآ، پس از آن پرتوآي زيبا با بدني برهنه در حاليكه

 فقط حريري بدن زيباي او را پوشانده بود در برج بزرگ شهر توآ زانو مي‌زند

و  سپـس به جاي دختر زيباي شهر توآ شالبند قرمزي با دو موي سپيد و سياه

 در برج توآ ظهور مي‌كند.

(موي سياه علامت فكر و موي سپيد علامت جنگ شهر توآ است).

 در كتاب گونگِ توآ يا كتاب تولد آدمها و خدايان، يعني فكر آنها، آمـده است:

  نگاه كنيد  قربـانيِ شهر توآ يعني «پرتواي پاك و لطيف را».

نگاه كنيد عظمتِ تكامل اين انسان را،  نگاه كنيد صورت مهر و

 زيباييهاي پرتوآ را. نگاه كنيد شالبندهاي سبز، قهوه اي، سياه و سرخ را.

نگاه كنيد سرزمين پاك توآ را كه با انديشة لطيف آتشِ حيات گرديده است.

 نگاه كنيد، خدايان مردم سرزمين توآ را. نگاه كنيد همة ‌هستي،

 همة ستارگان و همة مردم سرزمينِ ستارگان را كه

 حيات دارند و بر هفت آسمان امواج و بر تبديل روح ما آهنگ جاويدان دارند.

مهرِ مـا، تو را: «خورشيد ساموراي»

 سپس اوكي‌ما پيام آور شهر توآ فرستادة خود يعني اوسي‌ما را  به نزد

 بزرگ فرمانرواي سرزمين نفرتها مي‌فرستد. داستان شجاعت اوسي‌ما

اسرار غير قابل درك انسانها است.گويند اوسي‌ما با نقابي سياه چكمه و

 شالبند سياه بدون سلاح از دروازة شهر توآ يكه و تنها از بين مردم

سرزمين نفرتها مي‌گذرد مردم سرزمين نفرتها انتظار حادثه‌اي بزرگ را مي‌كشيدند.

 مردم نفرت زده فرمانروايان بدون فكر و درك فقط بنا به عادت فرمانروايان

سنگ و خار و تيغ و نيزه به اوسي‌ما مي‌زدند،

 اوسي‌ما تربيت شده شهر توآ چون پاكي را از كرة خاكي گرفته و نفرت

را با شمشير بدان داده‌اند.

 اوسي‌ما در برابر بزرگْ فرمانرواي سرزمين نفرتها قرار مي گيرد،

 خورشيدِ خدايان از سياه چال اين

مردگان مي‌گذشت اوسي‌ما مي‌دانست كه در برابر فرمانرواي

 سرزمين نفرتها قرار مي گيرد،

 گويند : هنگاميكه اوسي ما نقاب سياه از صورت خود برمي‌دارد

 بزرگ فرمانرواي سرزمين نفرتها از نور آفتاب صورت اوسي‌ما، كور مي‌شود،

 فقط صداي او را مي‌شنود كه مي‌گويد:

اي كمترينْ مردمِ سرزمين نفرتها نگاه كن زبالة انديشه‌ات را،

 نگاه كن جنگ و نفرت آفريدة انديشه‌ات را كه جهل و ناداني بر قدرت تفكر

 بيكراني زنجير زده است. سپس اوسي‌ما خطاب به سامورائيها مي‌گويد :

 شمشير خود را در برابر خورشيد بگيريد و به نور آن نگاه كنيد ، من

نشان‌دهندة آن نورم نه خون، چون خون به تيغة ‌شمشير بريزد

نور را از بين خواهد برد وحقايق دفن خواهند شد.

گويند از آن پس سامورائيها ‌از ديدن صورت زيبا با اندام ورزيده و

كلماتِ انديشة اوسي‌ما چهرة ننگين خود را درنقاب سياه مخفي كرده اند

و بزرگ سامورائي سرزمين نفرتها به منظور آن همه جنايت و

خيانت شمشير سامورائي خود را به دل فرو مي‌برد.

حلاج نامه

لبیک لبیک ای سرم و نجوایم !

لبیک لبیک ای قصدم و معنایم !

حاشا که تو را خواندم  - لا  - بل تو مرا خواندی

پس من به تو گفتم « تو » - هان ای تویی هر جایی !

یا اینکه تو گفتی « من » - من را که هم اینجایم ؟

ای تارم ای پودم ای غایت مقصودم

ای نطق دلاسودم - ای لکنت زیبایم !

ای کلم - ای توشم ! ای چشمم - ای گوشم !

ای جملگیم از تو - ای جمله اجزایم !

ای کلم - ای کلی ! کل در کل پوشیده

ای کل تو پوشیده در پرده معنایم !

ای جان که تلف شد جان تا در نگهت بستم :

ای کشته کنون یکسر مرهون هواهایم !

دور از وطنم آرام از غصه همی گریم

در نوحه گری دارم امداد از اعدایم.

نزدیک شوم خوفی دورم کند - آشفته

پس باز زند شوقی آتش همه احشایم.

آوه چه شود کارم با دوستی یارم ؟

از علت من فرسود خود جان اطبایم.

گویند : « تورا در مان او باشد و جز او نیست »

« ای قوم : چسان باشد خود درد مداوایم ؟ »

زین عشق به مولایم آرم بر مولایم ؟

تارانه همی بینم او را و شناسد دل

گویای وی اما نیست جز پلک زدنهایم.

وای از جان بر جانم ! فریاد از من ! دانم

من خود باشم آری سرچشمه ی بلوایم.

ماننده مغروقی - یازیده سر انگشتان

من نیز - امان از من !ـ بازیچه در یایم

کس لیک نمیداند بر من چه رسید از مد

جز آنکه سیاهی زد در سر سویدایم

او نیک همی داند بر من چه بلا آمد

در پنجه او باشد هم مرگ و هم احیایم.

ای غایت آمالم ای ساکن اعلایم

هان ای فرح روحم - ای دینم و دنیایم.

گو : « من به فدای تو » ای چشمم و ای گوشم !

تا کی تو درنگ آری در دوری و اقصایم ؟

هرچند که رخ پوشی در پرده غیب از من

با دیده دل از دور بر روی تو بینایم.

آن قتیل الله فی سبیل الله

آن شیر بیشه تحقیق

آن شجاع صفدر صدیق

آن غرقه دریای مواج

حسین بن منصور حلاج

در این قسمت قصد دارم به قرار دادن اشعار و مطالب عارفانه و کمیاب و اسرار آمیز شیخ منصور حلاج اقدام نمایم - کار او کاری عجیب بود و واقعات غرایب که خاص او را بود که هم در غایت سوز و اشتیاق بود و هم در شدت لهب فراق. مست و بی قرار و شوریده روزگار بود و عاشق صادق و پاکباز. او را تصانیفی بسیار است به الفاظی مشکل در حقایق و اسرار و معارف و معانی. امید به آنکه مقبول پژوهشگران و همراهانی که چونان عاشقانه در لهب فراقند و جویای دانش و حقایق و درک معانی قرار گیرد که این امر جدا از مسلح نمودن اندیشه به داد و دانش و آگاهی و توجه به نیاز و عطش روحمان در درک حقایق و معانی و ایجاد میل به کنکاش و حرکت در اندیشه برای به دست آوردن انسان اندیشمند و و نه دانشمند در برخورد با گفتار و حقایقی تازه از راز جهان مجهولات که نوید آن بارها به بشر به شر رسیده داده شد نیست. بسیاری از مطالب این بخش که از شیخ منصور حلاج نقل میشود برگرفته از کتاب اشعار حلاج ترجمه دکتر بیژن الاهی میباشند.

دانش را اهلی است

ایمان را مراتبی

و دانشان و دانشیان را تجاربی.

پس بشنوی به دل تا چه گوید این یکدله یار

و بنگری به فهم ‌‌‌- که موهبتی است خود باز شناختن.

بر آمدم به کوهی بی پای که پایگاهی دارد غیر مرا دشوار و درامدم به دریایی و غرقه نشد پایم لیک غرقه شد جانم و این هوای دلم بود چرا که ریگهای او هریکان گوهری است نه به دستی سوده لیک به تاراج فهم ها رفته. از آن آب سیر نوشیدم و بی دهان اگرچند شرب آن آب دهان می طلبید چراکه جان من هم از ازل بدو عطشان بود و اندامهای من به دو آغشته - هم از آن پیش تا به هم پیوندد.

من یتیمم و مرا پدری ست که بدو می پناهم و این دل از غیبت وی تا زنده ام به غم فروست.

نا بینایی بینایم نادانی دانایم و اینک سخنان من که هرگاه بخواهم وارون می گردد.

همدلانی دانای آنچه دانسته ام مرا یارانند که یارانی هست هرکه را بارور از نیکی هاست.

جان اینان به عالم ذر آشنای هم بوده است. پس آفتاب کردند هم به گاهی که زمان غروب میکرد. 

بر تو ای نفس تسلایی باد

تو را ای جان ز غمخواری

تسلا باد و دلداری :

بزرگی مر تو را زیبد

به تنهایی به بیداری

تو را در دیده باد آخر

ز کشفی نور دیداری.

ز من پاری در استاده

چه خوش بر پاری از پاری

و کلم عشق می بازد

به کل کلم انگاری !

مگر این زمین از تو باشد تهی

که باید تو را در سماوات جست ؟

به کوری نظرها کنند و تو را

نبینند و بینی نظرها به توست.

به دید دل آمد خداوند من

بگفتم : (( که باشی ؟ )) بگفتا : (( توام ! ))

تو را از کجاها کجایی نبود

کجا در خور توست پس راستی ؟

چگونه خیال تو بندد خیال ؟

چه داند خیال از کجا خاستی.

برونت ز بر نیست جایی که نیست :

کجایی تو پس ؟ خود کجایی کجا ؟

و شد در فنایم فنایم فنا

و من یافتم در فنایم تو را.

« از هو هو ، از ازلی و الستی ، از نور شارق و لامع ، از مبداء ازلی ، از حجت حجج ،

از مولی الموالی ، از جامع ابرها ، از شعله نور ، از مولای کوه طور ،

 آن کس که بر بنده خود به هر صورت تجلی کرده و ... »

بسم الله الرحمن الرحیم ، که چون بخواهد در همه چیز تجلی کند

سلام بر تو ای پسر من زیرا خدا آنچه را در شرع عیان است از تو نهان کرده ، و آنچه را در کفر حقیقت دارد بر تو عیان ساخته ، زیرا هر آنچه در شرع ظاهر است ، کفری است در جامه دگرگون ، و آنچه در کفر حقیقت دارد ، حکمت الهی است.

و اکنون پس از حمد خدایی که از (( راء )) اسرار خود بر هر که خواهد تجلی می کند و از آسمان ها و زمین ها نهان می شود ، بر هر که خواهد ، چنان که یکی گواهی دهد که (( وی نیست )) و دیگری شهادت دهد که (( جز او کس نیست )) بی آنکه گواه نخستین مطرود شود ، به سبب این انکار ، و دومین مغفور و محمود شود ، به سبب این اثبات.

مقصود از این نامه اینکه : تو در باب خدا به تفسیر نپردازی و به استدلال و برهان منطقی روی نیاوری ، و به محبت او ذوق نداشته باشی و ( مع الوصف ) به محبت نداشتن بدو دل خوش نکنی ، از اثبات سخن نگویی و نفی را حَکَم نکنی ، و از توبه یاد آوری ! و السلام (( علیک )).

دلم مشغول حرفی چار :

تیشه یی بر ریشه ی اندوه و اندیشه.

الف

عین تالف

خلق را با خلق.

لامی بر ملامت ،

گو ملامت بار.

و لامی ضرب لامی ،

بارشی رگبار.

و هایی در هلاکم.

آه

دانستی ؟